Another Senate Probe

November 14, 2008

Ang uso ngayon ng mga senate probes. Lagi ko silang napapanood sa ANC (nag-plug?). Pare-pareho ang ending. Laging walang nabubuong conclusion.

Alam ko na sinusubukan naman ng mga senador ang lahat para malabas ang buong katotohanan pero sadya talagang mahirap. Napapaisip nga ako kung wala nga ba talagang sikreto na hindi nabubunyag. Sana nga talaga ay wala para naman may managot sa lahat ng mga katiwalian sa gobyerno na lalong nagpapahirap sa bansa. Kawawa naman yung mga mahihirap na siyang dapat na makinabang sa pondo ng pamahalaan na ninanakaw ng mga pulitikong gahaman.

Ngayon, maiba naman. Heto yung mga lagi kong napapansin sa mga senate probes:

1. Syempre, unang-una na ang mga sarcastic remarks ni Miriam. Paborito ko yung mga banat niya kahapon kay Bolate, este Bolante. Idagdag mo pa ang hindi ko mapaliwanag na manner of speaking niya. Ang ewan. Basta. Hindi kumpleto kung wala siya.
   
2. Hindi rin siyempre mawawala ang trademark Tagalog ni Sen. Chiz. Hindi ko alam kung ganun lang talaga niya kamahal yung sariling wika natin. O kaya eh hindi lang talaga siya ganun kagaling mag-English at nahihiya siya (which most likely ay hindi). O gusto lang talaga niyang maiba. Sa tingin mo?
   
3. Tapos, ang mga text reactions ng mga viewers na naiinis na parang nagagalit na kay Jinggoy. Ako rin. Sana i-mute yung broadcast pag siya na. Nakakainis lang kasi talaga. Nakakairita. Siguro dahil ang yabang kasi niyang magsalita tapos meron pa siyang nakakalokong ngiti. Pwede rin naman kasi na dahil anak siya ni Erap kaya yun.
4. Sobrang laki ng mga numbers lagi na pinag-uusapan. Sa bagay, hindi naman magiging malaking isyu kung bente pesos (lang). Tapos si Sen. Mar Roxas, siya ang pambato ng Senado pagdating sa math. Mahusay siyang mag-guesstimate or siguro talagang magaling talaga siyang mag-estimate. Kahit alin sa dalawa, halos pareho na rin yun.
5. Madalas din na accusatory yung atake ng pagtatanong ng mga senador. It's something na I find unfair lalo na kapag talagang nahuhumiliate na yung tinatanong. Kaya talagang pinupuri ko si Sen. Cayetano kasi pag siya yung nagsalita, may power kahit di siya nagtataas ng boses o kahit intonation lang. Kagalang-galang. (Jinggoy: ahemmm!)
   
6. Panghuli, ang lilikot lagi ng mga mata ng mga nasa hot seat. Pati si Lozada, ganun. Alam ko sabi nila, nagsisinungaling pag ganun. Sabi lang naman nila.

Ang ikli lang ng nabuo kong list. Paano kasi eh may isa pa akong napansin. Laging hanggang sa recess (lunch break) lang ang napapanood ko kaya yung mga nagtatanong lang sa first round ang inaabutan ko. Kaya kayo kung meron pa kayong mga napapansin madalas sa mga senate probes, pa-comment na lang.

Again

Magdadalawang buwan na rin akong walang pinopost. Meron kasi akong hinanap. Inspirasyon.

Hindi ko alam kung nawala ko siya o ni-let go o talagang duwag lang ako na wala akong ginawa para di siya mawala. Magulo. Basta alam ko natagpuan ko na siya ulit.

Iba kasi kapag may isang tao o bagay na nagsisilbing inspirasyon mo eh. May kung ano sa inpirasyon mong yun na nagbibigay sa iyo ng di maipaliwanag na drive para magawa mo yung mga bagay na di mo normally nagagawa. Para siyang adrenaline rush na everyday nasa iyo, di nawawala.

Siguro kasi gusto mong ma-impress sa'yo yung tao na yun. Gusto mong ipakita sa kanya yung positive effect na nadudulot niya sa'yo. Siguro rin kasi gusto mong ma-express lahat-lahat ng nais mong sabihin sa kanya kaya kung anu-anong mga bagay ang naiisip mong gawin para maparamdam sa kanya. Pwede rin na dahil sa gustung-gusto mo kasi talagang makamit yung isang bagay. Tulad ng pangarap.

Dahil sa matinding pagnanais na makamit yung hangarin na yun, ginagawa natin ang lahat ng ating makakaya. Ang mga magulang natin, nagtatrabaho at inaalagaan tayo ng mabuti kasi may pangarap sila para sa atin. Tayo ang mga nagsisilbing inspirasyon nila. Ako, ngayon, nag-aaral ako ng mabuti kasi nais ko talagang makatapos. Gusto kong sulitin at suklian yung lahat ng ginagawa nila. Siyempre, alam kong para rin sa'kin ito para magkaroon ako ng magandang kinabukasan.

Kaya ikaw, kung wala kang maisip na kahit anuman o sinumang inspirasyon ngayon, huminto ka sandali. Mag-isip ng mabuti dahil may mali.

Timepers

September 15, 2008

Hanggang ngayon, hindi ko magets kung bakit nung mga bata pa tayo pag gusto nating itigil pansamantala ang laro eh ang sinasabi natin ay "timepers". Time first? Ewan. Anyway, speaking of laro nung tayo'y mga bata, gusto ko lang i-share sa entry na ito ang sa tingin ko ay ang mga pinakawalang kwentang laro na nilaro natin nun.

3. "Name Race"
===> Hindi ko talaga alam ang tawag sa larong ito pero ito yung laro na ang pangalan lang natin ang ating pamato. Bale may isang taya tapos magbibigay siya ng letra. Kung ilan yung ganung titik sa pangalan mo, ganun din karami yung ii-step forward mo o kaya'y ilulukso. Unahang makarating dun sa kung saan yung taya. Nasabi kong walang kwenta ito dahil kahit sinong gustong papanalunin nung taya, pwede. Magsasabi lang siya ng letra na papabor dun sa nais niyang mauna. Tapos yung ayaw niya talaga, kawawa.

2. Paramihan ng tao
===> Ito ang number 1 na laro sa loob ng classroom. And kahit wala siyang kwenta, nakakaadik siya ng sobra. Una, kukuha ng libro tapos pipili ng side, kanan o kaliwa. Tapos sa bawat lipat ng pahina, kung kaninong side yung mas maraming tao, siyang panalo at pipitik sa natalo. Ang problema lang sa laro na ito eh hindi library ang classroom. So basically, ulit-ulit lang ang mga librong ginagamit, textbooks. At dahil dun, pwede mo munang ireview ang mga aklat na meron kayo bago makipaglaro. Haha! Talagang may review pa. Exam?

1. Kotseng Kuba Lock
===> Siguradong alam mo na ang tinutukoy ko. Ito yung laro na hindi talaga laro. Bale parang pang-asar lang talaga siya. Ang tanging kailangan lang eh mauna ka dapat makakita run sa kotseng kuba. Dahil kung hindi eh siguradong tatamaan ka sa ulo. MASAKIT! At ang mas masakit pa eh pagkatapos mong mabatukan, makikita mo na ang mga kasama mo na nakasaludo. Meaning, hindi mo na sila pwedeng batukan. (Bakit kaya kapag binabatukan ka eh hindi batok kundi ulo ang tinatamaan?) At pag ganun, talagang maaasar ka ng todo dahil di ka makaganti. Lesson: Laging magsuot ng helmet.

Yun na. Kung sa tingin niyo eh may mas walang kwenta pa sa mga yun, paki-comment na lang at nang malaman nating lahat. Hanggang dito na lang. May paparaan kasing Beetle (di na ngayon kotseng kuba ang tawag). Scout salute!

Deadline

September 12, 2008

Kung pwede lang, mas gusto ko sana kung alam ko yung eksaktong petsa ng aking kamatayan. Sh*t! Ano na naman ang tinira ko at bigla kong naisip ang kamatayan? Alam ko namang matagal pa 'yun. Masamang damo.

Hindi pero totoo, mas ok talaga kung alam ko kung kailan ko lilisanin ang mundo. Kasi pag ganun, magkakaroon ako ng sense of urgency na ma-accomplish lahat ng nais ko sa buhay. Pag ganun, mamamatay ako na walang unfinished business. Mawawala ako na hindi nagreregret sa kung anumang hindi ko nagawa. Tapos kasi pag ganun, pati yung mga tao sa paligid ko apektado. Pati sila mapipilitan sila na gawin nila yung nais nila sa akin or yung nais nila kasama ako. Sobrang saya siguro nun.

Happiest days for sure yung mga araw na yun. Hindi sila tulad ng mga araw bago yung deadline ng isang school project. Nagmamadali pero walang kaayusan. Hindi sila kagaya ng mga oras bago ang isang importanteng exam. Kinakabahan para lang ma-mental block. Yun yung tipong deadline na alam mong pagkatapos magiging masaya ang lahat. Tahimik.

Ngayon kasi, que sera sera. Gusto ko lang magising, kumain tapos matulog. Pero siguro kung alam ko na next month or next year na malalagutan na ako ng hininga, magsisimula na siguro akong gumawa ng mga makabuluhang mga bagay. Susubukan ko lahat ang mga nais ko pang maranasan. Aamin na rin nun siguro ako sa kanya (ang magreact, pangit!). Pero talaga, mas ok talaga siguro kung alam ko na yung araw na yun para maipahanda ko na yung aking lapida. Basta ba huwag lang akong sabihan one day bago yun. Six months pwede na.

RELATED MOVIE: The Bucket List

Dress Calendar

September 6, 2008

Para sa entry na ito, gusto ko lang ishare ang isang bagay na aking sinimulan ngayong semester. Tinatawag ko itong aking dress calendar.


Bale ang pinaka-purpose niya eh ang mamaximize yung gamit ng aking limited number na damit. Nag-aaral ako sa isang university na walang uniform kaya yun, bawat araw na may pasok, ibang damit. Kaya ngayon, meron akong excel file kung saan nililista ko yung sinusuot kong pantaas sa bawat araw. Yung pants kasi inuulit ko dahil di naman masyadong halata tsaka para makabawas sa labahan. Pero para sa mga gustong mag-try nitong dress calendar lalo na sa mga babae, mas ok kung mas specific. Mas maayos kung yung buong get-up yung nakalista para mapagmi-mix and match mo yung mga damit mo at nang dumami pa yung pwede mong isuot. Kahit sa isang totoong kalendaryo lang kayo maglista, basta nababasa, ok na.

Wala naman sigurong masama. Ako, it's not that I really care sa kung anumang sasabihin ng iba pero ganito lang talaga siguro ako ka-organized. Dati sa pananali ng sintas ng sapatos lang ako talagang maayos (na tinatawanan ng iba) pero ngayon, lumala na. At least, napapahaba ko yung buhay ng aking mga damit. Nakakatipid ako. Nakakasave din pala ng oras yung ganitong habit dahil di na kailangan masyadong mag-isip kung ano yung isusuot. Tapos nakakatulong pa sa akin dahil kahit di karamihan ang mga damit ko eh di masyadong halata. Though sabi ko nga, wala naman talaga akong pakialam sa sinasabi ng iba. Basta para sa akin, mas mabuti nang di nangangapa kaysa maging isang burara.

Wanted!

August 22, 2008

Sabi nila walang panalo sa giyera. Pero kung ako ang masusunod, gusto ko sanang magdeklara na ng all-out war laban sa mga MILF. Short-term pain pero long-term gain.

Ang hirap din naman kasi nilang intindihin. Gusto nilang sila ang masunod. Pero hindi yun tama. Kung tutuusin ay wala silang karapatang magdemand dahil wala naman talaga sila sa lugar. Hindi sila bahagi ng Hukbong Sandatahan pero armado sila ng matataas na kalibre ng armas. Terorista. Kinukuha nila ang gusto nila sa pamamagitan ng dahas.

Kamakailan lang, sumalakay ng walang awa yung isang faction ng kanilang grupo sa North Cotabato. Ngayon, tinutugis na ng militar yung grupo ni Kumander Bravo at Umbra Kato na siyang sinasabing nanalakay. Sabi ng pamunuan ng MILF, walang basbas nila yung ginawa sa North Cotabato pero ayaw naman nilang isuko yung mga may kasalanan.

Ngayon, pansamantalang nahinto ang negosasyon para sa MOA (memorandum of agreement). Tapos gusto na ring idagdag ng gobyerno ang disarmament bilang bahagi ng kasunduan. Di naman pabor ang MILF sa nais ng gobyerno. Ako sa tingin ko, talagang dapat na maisama ang pagdisarma kung magkakaroon man ng kasunduan sa pagitan ng mga rebelde at ng gobyerno. Kasi kahit na may ceasefire o anumang kasunduan para sa kapayapaan, mananatili pa rin silang threat sa national security hangga't may pinanghahawakan silang mga armas. Kung pwede nga lang eh buwagin na lang ng todo yung grupo.

Habang tumatagal, lalong lumalabo yung tyansa na magkakaroon ng kasunduan sa pagitan ng dalawang panig. ALL-OUT WAR na lang talaga siguro. Sa bagay, nasasabi ko lang naman ito dahil di ako nakatira roon sa Mindanao. Hindi ako kasama dun sa mahigit isandaang libong pamilya na apektado ng bakbakan. Hindi ako kasama sa kanila na palipat-lipat ng tinutuluyan para lang muling masikatan ng araw kinabukasan. Sana talaga ay maayos na ang lahat ng ito. Sana nga ay maghari na ang kapayapaan na wala ng papatak pang dugo.

911

August 20, 2008

Phone rings. Family friend. She asked me to go to her parents' apartment and check on her mom. Her dad told her that her mom fell off her bed. I obeyed. I came down and went to the next building where her parents' apartment is. Our friend's dad opened the door. Their apartment is on the third floor.

Apartment door opens. I asked him what happened. He said that he just suddenly heard a loud noise from his wife's room then saw her lying on the floor. He added that his wife was about to stand up when she fell. She looked hurt, sitting on her bed. She said that she couldn't stand or even move her right leg. Phone rings. It's their daughter again. I informed her of her mom's condition. She said that she's gonna call for ambulance. I went downstairs to wait.

Sirens wailing. Fire truck. Three men came down and asked me if we were the ones who called for ambulance. I said yes. They asked me what happened. I told them that the old woman fell off her bed and couldn't move her right leg.

Upstairs. The old woman could speak no English. She could even hardly speak our own. The firemen wanted to get answers directly from her. I did my best to do the translation. She was responding except for some which she didn't quite understand. She seemed to be afraid. The medic finally arrived. Only the three of us were left in the room.

Outside the room. The firemen and other medics were talking to our family friend over the phone. They were trying to get information about the medical history of their patient. Diabetes. Stroke. (I'm not sure if there's something else.) Our friend said that she was on her way. She said she was going to meet them at the hospital.

Inside the room. I was still translating. The medic asked her to touch the part of her leg that hurts. She touched her knee. Then he asked her if she wanted to go to the hospital. Our friend's mom didn't know. The medic said that she might had torn a ligament or a meniscus. The medic took out his penlight and checked her eyes. He then checked her blood pressure, sugar level and her lungs. Everything seemed to be fine. The medic then said that she really needs to be brought to the hospital to have her knee checked. The old woman nodded. She still seemed to be afraid. The medic asked me to try to calm her down. I softly told the old woman that she doesn't have to be afraid and that they were just trying to help her.

A chair is being brought in. The firemen carefully lifted the old woman and made her sit on the chair. Seat belts lock. They brought her downstairs. Outside, they put her on a stretcher then into the ambulance. I was just watching... Closely watching, waiting for my first 911 experience to end.

I went back home and it took me some time to recover. It was just that I was still shaking a bit then and was worried. Deep breath. Back to normal.

She's still in the hospital right now. They've said that she has a broken hip. She's scheduled for an operation so she needs to stay in the hospital for a while. Hope she gets well soon.

Basta ako (sana) pag yung mga magulang ko na yung tumanda, gusto ko nandoon ako lagi para sa kanila. Ayoko silang mapabayaan. Naging mabuti rin naman silang mga magulang. Responsible provider ang tatay ko tapos nanay ko maasikaso naman siyang maybahay. Yung bilang ng taon na iintindihin at aalagaan ko sila ay kaunti lamang kung ikukumpara sa tagal ng kanilang paggabay sa akin. Tama lamang siguro na suklian ko lahat ng oras at pagmamahal nila sa akin. Tapos pag sila naman yung na-911 (pero sana huwag naman), gusto ko nandoon din ako. Gusto ko magawa ko rin nun yung lahat ng aking makakaya para lang matulungan sila. Sana ganun din yung gusto mo. Sana.

Math Tutor

August 15, 2008

Kung tulad ka ng marami na nahihirapan sa math, heto na ang website na kailangan mo.
Ipinakikilala: Mathway.com

Nakakamangha talaga yung site na 'to. Mula basic math hanggang calculus, kaya niya. Ang galing talaga dahil kahit integration by partial fractions at yung mga convergence tests para sa mga infinite sequences and series pwede. Ngayon pa lang ako nakakita ng ganito kagaling na math site. Dati kasi, ang alam ko lang na pinakamadali and free na lugar sa web na maaaring mapagtanungan tungkol sa math eh Y! Answers. Kailangan mo nga lang dun maghintay sa mga users na sumagot. Pero ok din yun.

Dito naman sa Mathway.com, kailangan mo lang pag-aralan yung syntax ng paglalagay ng equation. And di naman siya mahirap. Pagkatapos nun ay ang pinaka-AYOS! na feature ng site: step-by-step na solution bago ang final answer. Di ba ang galing?

Basta. Check niyo na lang siya pero huwag naman sana kayong umasa na lahat-lahat ay masasagot niya. And huwag niyo sana siyang abusuhin. Treat niyo lang siya bilang isang guide at hindi direktang tagasagot ng mga homeworks niyo. Mas ok pa rin kung kayo muna ang mag-try sa problem. Di naman kasi talaga mahirap ang math. Kailangan niyo lang intindihin ng mabuti tapos haluan lang ng sipag. Sanayan lang.

TV Addicts

August 10, 2008

Alam niyo ba na tayo ang pangalawa sa may pinakamaraming oras na nilalaan sa panonood ng tv? 21 hours per week. Tanging Thailand lamang ang may mas marami, 22.4 oras kada linggo. Kaya naman sana ay ayus-ayusin yung mga programa natin sa telebisyon. Yung tipong sana sa panonood natin ng tv eh may mapupulot tayong mga aral at kaalaman o kaya naman maeentertain talaga tayo ng husto.

Pero hindi ganun yung nangyayari eh. Dalawang bagay ang naiisip kong pinaka-dahilan kung bakit bumababa yung quality ng mga programa: commercials and sensuality.

Commercials kasi ang dami ng time na kinoconsume nila. Halos kalahati ng timeslot ng isang programa eh commercials. Nababawasan na yung time para sa mismong palabas. At dahil umiikli yung palabas, di na siya masyadong nalalagyan ng palaman. Laging mabababaw ang mga stories. Tapos pinupuyat pa nila tayo. Ang li-late ng matapos. Yun tuloy wala ng masyadong nakakapanood nung mga informative na documentaries. Yung mga isinisiwalat na kung anu-anong mga bagay sa mga dokyus parang gusto na lang talagang itago sa dilim at nang walang makaalam. Ang mas ayaw ko pa eh sa mismong palabas eh present pa rin yung mga ads. Nakakadistract. Yung set ng Wowowee parang tindahan ng mga kung anu-anong supplements. Tapos sa Dyesebel, bahagi na ng story ang Sunsilk. Alam ko na mahalaga ang mga advertisements para mapagpatuloy yung mga programa pero huwag naman sanang halos kalahati ng timeslot ng mga programa eh ilaan para sa mga commercials. Please naman.

Tapos tungkol doon sa sensuality, hindi ko magets kung bakit halos lahat ng programa ngayon eh may pa-sexy na atake. Parang halos lahat desperado na maka-attract ng manonood. Natatandaan ko yung sa Marimar nung gabing magpapaalam si Sergio kay Bella, isang episode yung kanilang bed scene. Yun namang Lobo, nagka-fashion show sa story kung saan nag-bikini si Lyka pero wala naman talagang naitulong yung part na yun sa story. Tapos dagdag mo pa yung mga dancers sa mga variety shows, laging naka-sexy outfit. Alam ko na sa mga sinasabi ko eh I sound conservative pero di naman kasi talaga tama. Kahit di naman kailangan eh ginagawa pa rin nilang sexy para lang makaakit ng manonood. Di nila inaalala na ang daming mga batang nanonood ng pinapalabas nilang mga very graphic na intimate scenes. Actually kahit mga violent scenes, very graphic na rin. And lahat ng yun ay di naman talaga ganun kaimportante. Kahit disente ang dating ng isang palabas, kung ok naman yung acting at yung iba pang elements eh siguradong papatok. Kaya ako sa mga palabas ngayon sa tv eh talagang pinupuri ko yung Ako si Kim Sam Soon (maliban lang sa madalang na paglabas ni Maureen Larrazabal) at My Girl dahil talagang nagpoprovide sila ng tunay na entertainment na hindi nangangailangan ng sexy scenes. Sa mga dati naman na recent pa rin kahit papaano, humanga talaga ako sa Impostora and Maria Flordeluna. Yung mga yun kasi talagang idinaan sa acting na super effective.

Sana nga maayos ang programming sa tv. Ako kasi hindi lang 21 oras kada linggo kung manood. Sobrang higit pa run. Kaya sana nga maging mas makabuluhan pa yung panonood ko ng tv. (Isa po pala talaga akong proud Kapuso pero para sa entry na ito eh sinubukan kong maging unbiased. Kung may napansin man kayo na di sinasadyang pagkiling sa isang panig, kayo na lamang po ang bahalang magpasensiya.)

The Art of Letting Go

August 3, 2008

Will you hold on or will you let go?

There are times in our lives when we need to make such decision. It's really a hard one but we just can't choose both. We can't because we're not allowed to. And even if we were allowed, choosing both would only be futile. Futile because we'd only end up nowhere. So now if you ask me which is really the better option, I should say that it's letting go.

The thing is nobody has full control over his life. Yes, you may be the one who decides for yourself. But you are not the one who decides for other people around you who also affect your life. So when you're stuck in a situation where you are to face such dilemma, choosing to hold on won't do you much good.

If you are to hold on, you're hoping that things will go the way you want them to. But what if, which is more likely than not, they won't? If that happens, then your life would only be worse. Besides, if you continue holding onto something, then it's going to be harder for you to live away from the past. And living in your past is not much different from not living at all. You see things very differently. You always try to compare things with what happened before. And what happened before won't ever be the same as now. Holding on would only make you forget how to appreciate the present, how to appreciate life.

As I said earlier, nobody has full control over his life. So why then do you need to let go? Because it's the only way for life to continue. If you let go, then you let life flow on its own. If you let go, you risk less while knowing that there's a sure reward at the end. A sure reward. It's because whatever the outcome will be, either good or bad, you wouldn't have to start over. You'd only see things that happened as learning experiences. Unlike when you hold on and fail, you'll need time to recover before starting over. Also, if you let go, you won't find it hard to see beauty in your life. You won't be having a hard time dealing with your present. Peace of mind. That is what you'll find.

Though you need to learn it first. Letting go is one of the hardest things in life. It requires a lot of preparation before you can pull it off. There's just no turning back. But let me stress for the last time, letting go is a sacrifice that surely knows how to pay off.

SONA ni Gloria

July 29, 2008

Ngayon ko lang papanoorin yung SONA (State of the Nation Address) kahapon ni Pangulong Arroyo. Di ko napanood ng live kasi alas-quatro ng madaling araw nun dito sa amin kaya naisipan ko na lang na sa internet panoorin. Kakaiba yung gagawin ko para sa entry na ito kasi I will be blogging in real-time. Itatype ko kung anuman yung reaksiyon ko sa anumang nangyayari sa video. Sana di ako maiwan ng video.

play...

• Puno ang Batasan. Madalang lang 'to. Ang daming gustong makibeso and makikamay kay PGMA. Puro nakangiti and nakaporma sa kani-kanilang mga formal attire.
• The joint session is called to order. Ang liit ni Gloria. Na-sandwich siya sa pagitan nina Villar at Nograles.
  
• Tindi ng opening statement. Pinagyabang ni Gloria yung economic improvement nung end of 2007. Pero sinundan naman niya ng tungkol sa kasalukuyang world economic crisis.
• Self-reliance. Gandang pakinggan ng iniistrive natin. Pero kailan nga kaya darating yung araw na di na natin halos iaasa sa iba yung mga pangangailangan natin?
• Wow! Totoo ba yun? Ayon dun sa graph na pinakita eh bumaba raw yung self-rated poverty mula nung 1987.
  
• Nagtagalog din si Gloria sa wakas. Nag-aalala raw siya sa lahat (iba't ibang uri ng tao). Nag-aalala raw siya "because they are our countrymen".
  
• Pahintu-hinto si Gloria sa kanyang speech. Ang daming mahihinang palakpak na dapat eh inisahan na lang para lumakas.
  
• VAT naman ngayon ang pinagmalaki. Ako, pabor din naman ako sa VAT eh dahil di naman kasi strict yung income tax collection system natin sa bansa. Kailangan din naman ng budget ng gobyerno and makatutulong yung VAT para mabawasan naman yung inuutang natin.
• Dahil sa anti-kotong and yung pagsugpo sa mga kulorum, tumaas daw yung kita nung isang namamasada mula 200 pesos hanggang 500 kada araw. Pwede bang mangyari yun ngayong ang dalas ng pagtaas ng presyo ng gasolina?
• Bumaba ang presyo ng text. Ang lakas ng palakpakan. Lalo na niyan tayong magiging texting capital of the world.
• Tax exemption sa mga minimum wage earners. NFA rice. Salamat.
• Rice Self Sufficiency Program. Kailan kaya mararamdaman yung epekto nito? Kapag marami na ang namatay dahil sa gutom?
• Family planning na. Buti naman at na-tackle ni Gloria yung issue na ito. Kailangan na talaga nating maiplement ang lahat ng effective ways para makontrol ang populasyon. Masyado ng maraming problema ang dinudulot ng population explosion.
• Pinagmamalaki ni Gloria yung pamimigay ng gobyerno ng mga agricultural lands. Sana sa susunod pagbibigay ng mga sapat na trabaho naman yung ipagmalaki.
• Nabobore na yung iba. Tinatamad ng pumalakpak sa mabulaklak at malamang (?) talumpati ng pangulo.
• Bakit laging inuungkat ni Gloria yung mga sinabi niya sa SONA nung 2001? Wala bang pwedeng mapag-usapan dun sa last year o sa ibang mas recent?
• Puro na lang enumeration ang ginagawa ngayon. Puro examples. Wait. May tungkol na rin sa SONA nung 06, tungkol sa basket. Di ko masyadong nakuha.
  
• Cheaper Medicines Bill. Sana nga di na maging mahal ang magkasakit.
• 65 million ang may health insurance? For real?
• Renewable Energy Bill. Sana agad maramdaman yung epekto nito para mabawasan na yung dependence natin sa imported na langis. And sa ganun, di na masyadong magmamahal yung mga bilihin. Lagi na lang kasing sinisisi kapag may nagtaas na presyo eh yung pagmamahal ng gasolina.
• 2:21 a.m. Part 6 of 6 na ko. Tumaas pala yung rank natin sa world competitiveness. 5 places nga lang.
• Climate change. Ngayon ko lang narinig sa buong speech itong kasalukuyang world phenomenon. Nilagay sa bandang huli. Sinabay sa pagmamalaki sa mga programa para sa environment. Sana nga masolusyan natin siya sa ating bansa. Masyado ng napabayaan ang mundo. Ang ganda pa naman talaga kung tutuusin ng ating bansa.
  
• As your president, I care too much about this nation... and so on. Magandang gabi na rin sa wakas. Adjourned.
• Teka lang may pahabol pa ang pangulo. I am sorry (for wasting your time listening to me). Haha! Joke.
  

Sana sa susunod wala na lang SONA. Mukha lang nagpapacute yung mga nandun sa Batasan. Tapos yung pangulo naman, parang news reporter lang na inuulit yung mga naibalita na sa tv at dyaryo at hinaluan lang ng flavor para bumango (siya). Mabuti pang huwag na lamang silang magsalita at idaan na lamang ang lahat sa gawa. Yun, pag ganun, talagang papalakpak ako. Malakas na malakas.

The More You Hate...

Ilang araw na rin akong walang entry.
May tinapos kasi akong song na gusto ko ring ishare sa inyo.
Tungkol siya sa isang pag-ibig na nagdi-disguise bilang hatred.
Kahit papaano eh naipakita ko sa story nung song na pwede nga yung sinasabi nung saying na "the more you hate, the more you love".
Pakinggan niyo na lang and sana maappreciate niyo siya.

I've been staring out the window for so long
tryin' to figure out what went wrong.
'Coz it's been weeks or even months now
since our last real conversation.
Am I not worthy anymore of your attention?

Refrain:
Time seems to fly so fast.
Didn't you never ever want our time together to last?

Chorus:
I'm starting to hate you.
I'm starting to wear away the smile
whenever you come across my eyes.
Please don't ask me why
I'm starting to hate you.
I'm tired of your pretentious face.
Don't ever give me that mysterious gaze.
'Coz I'm never gonna look back.
I'm okay.

You've been nowhere near me for some time now.
Do you ever think of me somehow?
'Coz it's been weeks or even months now
since the last time you said you missed me.
And now I'm always left here waiting, up until three.

Repeat Refrain.
Repeat Chorus except last line.

Is it really hatred that I am feelin'?
'Coz maybe there's just something that I am missin'.
Maybe I just miss you.
Maybe I'm just really starting to love you.

Repeat Chorus except last line.
Repeat Chorus.

Ready, Take Off!

July 25, 2008

Weird Guy: Miss, umutot ka?
Pasampal na si Ms. Beautiful Girl nang sumabat si Weird Guy...
Weird Guy (may ngiti na nakakaasar na pilit): Joke lang.
SLAP!!!
Pagkahaba-haba man ng prusisyon, nasampal pa rin si Weird Guy.
Weird Guy: Ang sakit nun. Bading!

Mabuti na lamang at naimbento ang mga jokes (kasama na rin dun yung mga pranks). Kasi kung hindi, ang lungkot siguro ng mundo. Hindi ka na pwedeng mang-asar at mambwisit dahil magagalit lang yung mapagkakatuwaan mo. Tapos baka pag bumanat ka pa ng joke lalo na kung corny, baka akalain pa nila na nasisiraan ka lang ng ulo at nagsasabi ka lang ng kung anong nonsense. Higit sa lahat, kung di nauso ang mga jokes (including pranks), di mo sana maeenjoy yung video sa baba.

Kung ako yung napagtripan ng mga 'yun, di ko alam kung matutuwa ako. Pero buti na lang at hindi ako. Kasi, tuwang-tuwa talaga ako sa video kahit na boring (corny) yung aking intro.

How to Make a Love Song

July 22, 2008

Paano nga ba? Heto. Pakinggan niyo yung bago kong kinaaadikan. Lagi namang ganito. Laging may isang kanta na talagang kinahuhumalingan ko (LSS). Madalas, umaabot ng one month o mahigit pa yung kanta sa isip ko. Dati, addicted ako sa kanta ng Coldplay na Viva la Vida. Tapos bago yun, yung Your Guardian Angel naman ng Red Jumpsuit Apparatus. Ngayon, heto. Mula sa bagong album ng Parokya ni Edgar na Solid. Oo. Isa akong Parokya fan mula pa sa pinakauna nilang album na Khangkhungkherrnitz. Sana magustuhan niyo rin. Ang cute kasi. Cute. Tama. Baduy man yung description ko pero ganun ko talaga siya i-describe. Pakinggan niyo na lang para ma-gets niyo kung bakit.

The first part of this song, I guess
Should start with something sweet
Cause love songs often do,
And you know me, I'm such a geek
For songs that I could sing to you
And I'm hoping this could be one
And I hope that you would like me
Este... like it when I'm done

The second part is easy
To mess up with something cheesy
So I better choose my words
Cause I don't want it to be mushy
Cause that's the thing with love songs
And that is the tricky part
It's hard not to sound corny
When you're singing from the heart

And when the chorus comes,
I must come up with something clever
For you it's just a love song
But for me it's now or never!
And though I tried my best to make it beautiful and true
I could never make a song as beautiful as you

And when the chorus comes again,
I must say something clever
Cause for you it's just a love song
But for me it's now or never!
And though I tried my best to make it beautiful and true
I could never make a song as beautiful as you
I could never make a love song as beautiful as you

Haha! Alam na alam ko yung feeling ng kanta. I write songs din kasi pag naka-trip. Huwag niyo ng itanong kung saan niyo mapakikinggan dahil di niyo rin magugustuhan. Balik sa kanta. Favorite ko yung last line. I could never make a love song as beautiful as you. Ganun naman kasi. Hindi lang naman sa kanta kahit sa isang regular conversation lalo na kung with your special someone. Gusto nating mang-impress and at the same time mag-express.

Pero sana nga lang eh nakikinig siya. Kung hindi kasi eh sayang lang yung mga salita.

Young Once

July 21, 2008

Dati hindi ko alam kung bakit nag-eenjoy ako na binabasa yung Narnia series. Kailan ko lang narealize yung dahilan. Gusto ko rin kasi palang makarating sa mundo ni Aslan.

Oo, alam ko na hindi na ako bata para magkaroon pa ng imaginary world. Pero wala naman sigurong masama roon. Gusto ko lang naman na makaranas ng totoong adventure sa isang bago at masayang mundo. Hindi tulad dito sa mundo natin na lahat parang naka-program. Magulo pa. Ulit-ulit lang yung nangyayari araw-araw. Tumataas ang presyo ng mga bilihin, tapos magtatrabaho pero kulang pa rin. Tsaka napakakumplikado pa ng mga bagay-bagay. Dumarami ng dumarami ang kailangan nating isipin habang tayo'y tumatanda.

Mabuti pa nung tayo'y mga bata. Walang masyadong problema. Madalas tayong nasa labas, nakikipaglaro. Sobrang laya natin nun. Sobrang saya. Labas masok sa bahay para lang maglaro at kumain, tapos maliligo at muling maglalaro. Ang layo ng mundo ngayon. Wala ng masyadong lugar na mapaglalaruan sa labas. Tsaka siyempre, hindi na nga ako bata para makipagtaguan pa. Baka akalain pa ng iba na ako'y isip bata. Tapos dumagdag pa ang mga game consoles. Naglalaro na lang sa loob ng bahay. Salamat nga at naimbento ang Wii, kahit papaano ay nakakagalaw-galaw pa rin. Namimiss ko na ring makipag-patintero.

Kaya talagang gusto ko ng mapunta sa Narnia. Gusto kong malanghap yung hangin dun na nagbibigay ng kakaibang lakas na nakakapagpabata. Tsaka kasi sa Narnia, di importante yung oras. Di tulad sa mundo natin ngayon na lahat ng tao laging nakaabang sa orasan. Lahat bilang, eksakto. Sa Narnia, di yun pansin. Aabangan ko lang nun siguro yung paglubog ng araw. Tapos habang nasa labas, minamasid ko yung malawak na lupain ng Narnia, yung lupa na walang nagtataasang buildings, yung kung saan bawat tignan mo eh pwedeng ipanlaban sa natural wonders of the world. Tapos dun, malaya pa yung mga hayop. Wala sila sa zoo and walang anumang threats para sila'y maging extinct (tapos ko ng basahin ang last book ng series, wala ng mga villains). Bonus pa na nakakapagsalita sila. Malaya akong makakapaglaro na walang inaalintana. Simpleng buhay lamang pero masaya.

Sana sunduin na ako ni Aslan. Masyado ng magulo ang ating mundo. Kumplikado. Hirap tumanda. Sarap maging bata.

Empty Box No. 71: Sana nasa Narnia lang ako para pagbalik ko sa 'Pinas parang di lang din gumalaw yung oras.

Mass Murder

July 15, 2008

Nakakainis na nakakaawa na nakaka-guilty na nakakalahat.

Napanood ko na naman kahapon yung Kalam, documentary ng GMA tungkol sa krisis sa bigas. Yung unang part talagang nakakaawa. Hindi ko malimutan yung sagot nung isang nanay nang tanungin siya kung paano niya pinapaliwanag sa mga anak niya yung kalagayan nila. Ang sagot niya, "Wala. Iiyak na lang." Ganun na lang. Parang sa kanila, luha na lamang yung pinantatawid nila sa kanilang gutom. Meron din palang isa pang pamilya na nagtitiis na lang sa pagkaing panis para lang may makain. Sabi nila basta di sila malason.

Mahirap naman kasi talaga. Sobrang mahal ng bigas. Buong mundo yung rice shortage. Kahit dito sa Tate, yung dati naming nabibili ng mga 13 dollars ngayon mga 25 na. Tayo pa naman ang hirap tanggalin ng kanin sa everyday meal natin. Kaya nga naaawa talaga ako riyan sa mga nasa atin. Ang hahaba ng pila sa mga bilihan ng NFA rice. Lahat nagtitiyaga para lang makabili ng kahit papaano ay murang bigas. Yung commercial na bigas kasi, ang layo ng presyo. Sa Mindanao, umabot na sa 50 pesos per kilo. Meron pa ngang isang lugar dun kung saan umabot ng 110 pesos. Sino pa ang bibili nun? Di nakapagtataka na marami ang umaasa na lang sa mga relief operations para lang makakain ulit ng kanin. Kaya ako, talagang sinusulit ko yung bawat butil ng kanin. Sana kayo rin.

Tapos sumabay pa pala yung pagtaas ng pamasahe. Nung first time kong mamasahe mahigit 10 years ago, 2.50 pesos pa lang yung minimum. Ngayon, 8.50 na and di pa kuntento run yung mga drivers. Hirap nga naman talaga silang kumita. Meron ngang ilang namamasada ng jeep na halos buong araw na kung mamasada. Ang di ko maintindihan ay yung tungkol sa pagkuha nila ng fare matrix. Pagkuha lang ng tarima, bakit may processing fee na agad na 520 pesos? Di pa man nga sila nagsisimulang maningil ng bagong minimum eh kinaltasan na nga sila agad. Sa nangyayari ngayon, di malayong magbalik lahat ulit tayo sa pagsakay ng bisikleta. O kaya maglalakad na ulit tayo ng malayo. Exercise din yun.

Tumataas na talaga ang halaga ng lahat ng bagay. Hirap mabuhay. Unti-unti na tayong pinapatay, tayong mahihirap. Minsan nga napapaisip ako kung di kaya ito isang paraan ng mga makapangyarihan upang masolusyunan ang paglobo ng populasyon. Maganda rin naman yung ganung hangarin kung totoo man. Ang masama lang ay tayong mga mahihirap ang labis na naaapektuhan. Tayo lang.

First!

July 14, 2008

Since heto yung kauna-unahang post sa blog, tama lamang siguro na pag-usapan ang tungkol sa mga something. Ang big deal kasi ng mga firsts kaya naisipan kong pansinin. Kaya nga rin siguro sobrang nahihirapan ako sa pagtapos nitong first post na ito. Syempre, unang-unang entry kaya gusto ko sanang magkaroon siya ng sense para hindi naman masayang yung time mo sa pagbasa nito. Kung feel mo naman na masasayang nga lang eh click here. Kung wala pa rin ay close mo na lang ang browser mo.

Big deal. Parang nung ano lang yan, yung iyong first love. Gusto ko pa naman sana na wala munang tungkol sa pag-ibig pero naisip ko lang na gawing halimbawa. Well, inexperienced pa naman ako sa mga bagay na ganyan pero sa tingin ko na di siguro madali ang magsabi kung hetong love interest mo ngayon eh siyang iyong magiging first love. Lalo na ako, gusto kong ireserve yung term na first love para lang sa babaeng nais kong makasama sa habambuhay. Tapos meron pa, sabi ng isang quotation, "First love never dies." Siguro nga. Marahil. Kasi ako hanggang ngayon tandang-tanda ko pa rin yung aking first crush. And crush pa lang yun, love pa kaya.

Ang mga first something kasi, gaya nga ng first love, eh binebreak yung boring na pattern ng iyong araw-araw na buhay. Yun nga sa first love, bagong feeling na never mo pang naramdaman. Parang sa mga mag-asawa lang yan, yung feeling nila habang hinihintay yung kanilang panganay na anak. At pagkapanganak, bagong buhay para sa kanila. Pag may first, may bago. Hetong blog, pagkatapos nitong first entry maaari na siya talagang tawaging isang blog. First entry, bagong blog.

Maliban sa big deal ang mga firsts, nagdudulot din sila ng kakaibang feeling. Something na hyper. Pag nanalo ka ng first place sa isang competition, may kakaibang saya na iba sa natural na saya. Siya yung saya na may halong kung anong iba na basta. Mahirap iexplain. Alalahanin mo na lang yung feeling nung iyong first birthday. Pikit mo lang ang iyong mga mata and may makikita kang naka-grayscale. Error! Hindi mo nga pala matandaan. Ang tagal na nun. Hindi naman talaga puro saya kasi meron din namang ibang first tulad ng first day mo sa school na hindi talaga masaya. Yung feeling sa first day eh kinakabahan na naeexcite na may halong takot na ewan. Ganun. Sa lahat ng firsts eh may kakaibang feeling na mahirap hanapin sa dictionary. Unless na memorize mo ang buong dictio.

Haha! Para akong baby na unang beses na nagsalita. Sa wakas, kahit pilit ay nasabi rin ang nais kong sabihin. Kakaiba. Di naman kasi talaga ako mahilig sumulat pero wala lang, para lang may mai-blog. Basta. Ang nais ko lang talagang iparating eh yung mga first something eh sila yung mga pangyayari na may inooffer na bago na nagdudulot ng kakaibang feeling na mahirap malimutan. Gets? Bakit hindi na lang kasi yun agad yung sinabi ko para hindi na ako nahirapan. Tapos na rin. Sana di ka nanghinayang sa ilang minuto mong pagbabasa nito and sana bumisita ka pa ulit dito. Free lang naman.

P.S.

Sa pinakaunang magkukumento sa article na ito, huwag sanang tumulad sa ibang tao na hindi ko maintindihan. Oo na. Alam naman namin na ikaw ang una. Di mo na kailangang magcomment ng "First!"