CON-ASS

June 13, 2009

Simple lang kung tutuusin maintindihan ang konsepto ng Con-Ass. Ito ay tumutukoy sa Constitutional Assembly kung saan maaaring palitan ang kasulukuyang konstitusyon ng bansa. Bakit ito makakasama?

Una sa lahat, ito ay sa pamamagitan ng desisyon ng ating kongreso, at alam naman natin na "tuta" halos lahat ni PGMA ang mga nakaluklok nating mga mambabatas., so in a sense, pakana ito ni GMA. Maaaring gawin itong paraan ng pangulo para maging Parliamentary ang sistema ng gobyerno natin. Kung magkagayon, maaari siyang tumakbo bilang kongresista ng isang distrito sa Pampanga at ma-elect bilang prime minister. Ang pinakanakakatakot dito, walang limitasyon ang panunungkulan ng prime minister (unless i-impeach siya ng congrees? which is very unlikely dahil nga marami siyang alipores sa kongreso). Maaaring sabihin niyo na masyado yatang imaginative at maaaring imposible ang ganitong plano ni PGMA, pero knowing GMA, malaki ang posibilidand na mangyari pa rin ito. Sinabi na ng pangulo na wala daw kinalaman ang palasyo sa con-ass, ngunit hindi ba't siya ang pinuno ng partidong Lakas-Kampi na bumubuo sa mayorya ng house of representatives? Sinasabing nagkasundo ang mga konrgesman under sa partidong ito na bumoto para sa House resolution 1109, ang resolusyong naga-allow ng pagamyenda ng ating saligang batas. Kahit na sinabi na mismo ni PGMA na 'di siya tatakbo bilang kongresman ng Pampanga, sino ang maniniwala sa kanya? Alalahanin nating sinabi rin niya dati na 'di siya tatakbo sa pagkapangulo noong 2004.


Pangalawa, makakasama ito sa ekonomiya. Ayon na mismo sa mga ekonomista, makakasama ang hakbang na ito ng kongreso sa ating ekonomiya dahil maaaring ma-dissapoint ang mga mangangalakal sa uri ng gobyerno natin at ma-discourage na maginvest sa atin. Pinagbantaan na dati ng NEDA ang kongreso na makakasama ang con-ass sa ating ekonomiya. Sagot ni house speaker Nograles: [the warning] came too late. So? Tama ba namang sagot iyon? Hindi ba't ang sabi dati ng kongres na isang aim nila sa pagaamyenda ng konstitusyon ay upang mapabuti ang ekonomiya? Parang napaka-ironic naman yata ng sagot niya, unless 'di nga tungkol sa ekonomiya ng ninanais nila. Nakakainis pa, ang ginawang botohan sa house of representatives ay base lang sa pagsabi ng aye at naye. Wala man lang bilangang nangyari dahil nakasisiguro na si Nograles na majority ay bumoto na oo dahil tuta naman halos ni PGMA ang mayorya. Kahit na 3/4 na boto ang kailangan, 'di na sila nahirapan dahil nakasisiguro naman silang makaPGMA ang halos house of representatives. Isa pang nakakainis, parang maba-bypass ang kapangyarihan ng senado. Sa H.R. 1109 kasi gagawing united ang house of representatives at senate sa pagboto at dahil 24 lang ang mga senador, kahit lahat sila ay 'di sang-ayon sa cha-cha, malalamangan pa rin sila sa bilang ng mga kongresistang makaGMA.

Sa panayam ng isang news program sa ilang mga ralyista na 'di daw sang ayon sa con-ass, kitang-kita na 'di nila alam kung ano ang kanilang pinaglalaban. Pagtutol laban sa con-ass ang sigaw nila, pero nung tanungin kung ano ang con-ass, parang walang masabi ang mga kababayan nating ito. Ang bagay lang n sigurado sila ay makakasama daw ito sa bayan.Napaisip tuloy ako, kung malaking porsyento ng mga ralyistang ito ang walang alam tungkol sa con-ass, 'di ba't parang wala ring silbi ang pinaglalaban nila? Paano mo nga ba naman paninidigan ang pinaglalaban mo kung ikaw mismo 'di alam kung ano ang pinaglalaban mo?

Nakakatuwang malaman na may mga taong nagpapakahirap sa paglakad at pagsigaw sa mga kalye natin ngayon ang walang kaalam-alam sa kung ano ang kanilang pinaglalaban. Mainit ngayon ang issue ng Con-Ass at ang mga matitinding sentimyento ng mga Pilipino laban dito. Ngunit marami pa rin ang tila nakikiayon lang sa daloy...



Photo taken from http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/b0/Gloria_Macapagal_Arroyo_WEF_2009.jpg

May L-Carnitine? E ano ngayon?

May 23, 2009

Nagulat ako nang makitang may bagong commercial na naman sa TV ang isang sikat na produktong nagcclaim dw na nakakapayat ito dahil may laman itong L-Carnitine. Pagmamayabang pa sa commercial, nakakaburn daw ito ng taba. Burn? Ano yun, apoy? 'Di ko lubos maisip na parami ng parami na ang naniniwala sa ganitong klaseng kalokohan. Oo, isa itong malaking KALOKOHAN.

Una sa lahat, ano ba talaga ang L-Carnitine at masyado siyang nabibida ng mga kapitalista bilang isang kimikal na mabisa DAW sa pagpapapayat? Sa totoo lang, mukhang may pinagbasehan naman ang kanilang mga claims kung pagaaralan natin scientifically. Ang L-Carnitine kasi ay isang kimikal na natural na makikita sa katawan at importante sa pagmemetabolize ng fat o paggamit ng taba para makaproduce ng energy. Kung gayon, sapat ba ito bilang patunay na totoo ang claims sa mga commercials? Narito ang iilan sa mga totoong bagay na itinatago ng mga kapitalista sa publiko...

1. It does not burn fat

Totoong tumutulong ito sa pagburn o pagmetabolize ng fat, pero 'di ibig sabihin na pag nagconsume ka ng kimikal na ito e magbuburn ka na ng fat. Note na ang L-carnitine ay naturally produced by the body. So kahit walang L-Carnitine coming from the diet, ok lang dahil magpoproduce pa rin nito ang katawan natin. Yun nga lang, kung may problema ang katawan mo at 'di ka makaproduce ng required amount ng L-Carnitine, kakailanganin mo ng supplement. Pero kailangan dapat itong supervised ng isang doktor.

Isa pa, nagtatransport lang ang L-Carnitine ng long chain fatty acids papunta sa mitochondria para ma"burn". Kailangan iconsider natin ang katotohanan na may mga ibang klase ng fatty acids na 'di na kailangan ng L-Carnitine at dumidiretso na sa mitochondria para mametabolize.

2. May mga studies na nagdidisqualify sa mga claims ng mga produktong may L-Carnitine

Iilan sa mga studies na ito ay ang ginawa ng mga sumusunod:
Decombaz et. al. (1993),
Otto et al. (1987)
Fink et al. (1994)
Gorostiaga and colleagues (1989)

Kung papanoorin ang mga commerical sa Pilipinas, mapapansing sinasabi ng mga ito na clinically proven daw ang kanilang mga produkto na nakakapayat. Gayunpaman, kung susuriing mabuti, mapapansin din na may mga nakasulat sa mga commercial at nutrition labels ng mga produkto na may small font ang nagsasabing "with proper diet and exercise". Sa ginawa kasing study na sponsored ng kumpanyang nagbebenta ng produktong may L-Carnitine, lahat ng mga partisipantes ng nasabing study ay subjected to proper diet and exercise. E ano ngayon kung pumayat nga sila? Pano nila naconclude na ang pagpayat nila ay dahil sa L-Carnitine? Hindi ba't kung magpproper diet and exercise ka e talaga namang papayat ka? Kailangan i criticize ng bonggang-bongga ang study na iyon dahil parang taliwas ito sa conclusion ng ibang mga studies. Isa pa, napakaillogical sabihin na dahil may fatty acid transporter ang kinakain mo e papayat ka na.

3. Medyo mataas ang calorie content ng mga produktong may L-Carnitine

Kung ang isang produktong nagcclaim ng pagpapapayat ay mataas na calorie content, maniniwala ka bang nakakapayat talaga ito? Ok, fine...'di gaanong mataas ang calorie content niya, pero kung iaanalyze mabuti ang nutrient content ng produkto, medyo nakakakunot ng noo. Bakit? Dahil mataas ang carbohydrate content ng produkto...

Ang 1 gram ng carbohydrate ay nagyiyield ng 4(kilo)calories. Ang bulk ng calories ng produkto ay galing sa carbs. Anong implikasyon nun? Ang primary energy source kasi ng katawan ay carbs, kasunod ng fat, at huli ang protein. Hangga't may available supply ng carbohydrates (as long as normal ka at 'di ka diabetic o may komplikasyon sa carb metabolism), carbs ang unang gagamiting nga katawan mo. So anong use ng L-carnitine sa carbohydrate metabolism? Wala. As in malaking WALA. Isa pa, kung magcoconsume ka lang lagi ng ganitong klaseng produkto (w/o the aid of proper diet and exercise) chances are, tataba ka pa lalo (o magkakadiabetes) dahil sa high carb content nito.


Kahit na marami na ang nagsasabing hindi totoo ang claims ng mga produktong may L-Carnitine, bakit nga ba parami-parin ng parami ang tumatangkilik sa ganitong produkto? Una sa lahat, mahilig tayong mga Pinoy sa instant. Lahat gusto natin madalian dahil sa panahon natin ngayon, sobrang halaga ng oras. Kaya mas nanaisin pa nating maniwala sa mga kasinungalingang magdudulot daw sa atin ng pagpapapayat kesa mag proper diet at mag exercise. Isa pa, parami din ng parami ang mga nagiging sexyng endorsers ng mga ganitong klaseng produktokaya agad tayong napapaniwala. Bakit? Ang produktong ineendorse ba nila ang dahilan ng pagiging sexy nila? I don't think so...And speaking of endorsers, andyan din ang mga endorsers na pangkaraniwang tao na nagbibigay daw ng testimonials about the effectiveness ng nasabing produkto. Madalas sila ay iyong mga matataba dati na ngayon ay slim na dahil daw sa pagconsume ng nasabing produkto. Mapapansing sa lahat ng mga testimonials, lahat ay dumanas ng proper diet at exercise. Paano nila nasabing ang pagpayat nila ay dahil sa kanilang produkto at hindi sa kanilang sariling efforts? Maaaring sabihin na nakatulong ito ng malaki sa diet at exercise, pero anong basis nun? Kahit nga ang mismong clinical study ng nasabing produkto ay walang control group. So paano naprove na nakatulong ito sa pagpapapayat? Nasa atin naman ang efforts kung gusto talaga nating pumayat, at 'di na natin kailangan ng kung ano-ano pang produkto na maaari pang makasama sa atin in the future (kung makakasama nga).

Kahit ano nga naman gagawin ng mga kapitalista, makabenta lang ng produkto. 'Di ako gaanong galit sa kapitalismo, pero naiinis lang ako sa mga pinagagagawa nila para lang kumita. Parang pinaglalaruan nila ang kamalayan ng mga tao. Maaaring may bahid ng katotohanan sa mga pinagsasasabi nila, pero masyado naman ata nilang ineextend ang katotohanan. Pero, ganun nga ba talaga tayo kabobo para agad maniwala sa mga ganitong klaseng strategy?

Kho's Anatomy

Minsan, may pinabiling DVD sa akin si kuya. Dahil sobrang luma na ng pelikulang pinapahanap niya, kinailangan ko pang pumunta sa pinakamalakig mall sa Pilipinas para maghanap. Sinuyod ko ang buong mall pero 'di ko pa rin nakita. Puro out of stack ang sinasagot sa akin ng mga sales lady. Isang dvd shop na lang ang 'di ko napupuntahan. Kahit pagod na pagod na ako sa kakalakad, dali-dali akong tumakbo papasok sa shop para naman matapos na ang paghihirap ko.

"Meron po ba-"

'Di pa ako tapos sa pagtatanong, agad nang umalis sa harap ko ang sales lady. Siguro 'di niya ako narinig, pero parang nagmamadali siya. Noon ko lang narealize na lahat ng sales man at sales lady sa shop ay nagkumpol-kumpol na parang excited at tuwang-tuwa.

"Yan na ba 'yun?"

"Oo, ito nga!"

"Asan? Patingin naman ako!"

Umalingawngaw ang mga tanong sa loob ng shop pero wala pa ring pakialam ang mga tao. Napakaraming customer na gaya ko ang naghihintay ng serbisyo, pero parang nasa ibang mundo ang mga sales lady. Ultimo ang manager nung shop ay nakangiti pa at nakikiusyoso sa mga co-workers niya. Ano bang meron? Doon ko nakita sa gitna nilang lahat ang isang sales man na may hawak na cellphone. Parang may piniplay siyang video at magkahalong gulat at excitement ang makikita sa mga mukha ng mga nakapalibot sa kanya.


'Di ko na kinailangan ng isang segundo para maintindihan kung ano ang pinagkakaguluhan nila. 'Di ko pa naririnig ang pangalang Hayden Kho ay alam ko nang sex video niya ang pinagkakaguluhan. Nainis na lang ako at nagwalk-out. Wala na kong pakialam kung wala akong pasalubong na DVD sa kuya ko.

Nakakainis isipin na sobrang sikat na ng mga sex videos sa Pilipinas. Sabi nga nila, kung may copyright lang ang mga ito e siguradong mayaman na ang mga tao sa likod ng mga ganitong klaseng videos. Kahit sino ay may alam na tungkol sa pinakasikat na sex video ng taon. Kung publicity lang ang paguusapan, umaapaw na ang natanggap ng doctor-turned-celebrity na si Dr. Hayden Kho dahil sa sex video niya...o sabihin na nating dahil sa MGA sex videoS niya. Nakakatuwa ring dahil sa issueng ito ay halos 'di gaanong nagkaroon ng impact ang balitang may kaso na ng A(H1N1) virus sa Pilipinas. Ilang gabi na ngang laging may headlines tungkol kay Hayden Kho. Sino nga ba namang hindi maeeskandalo sa ginawa ni Kho? Hindi lang ang career niya at ng isang sexy actress ang pinahamak niya, patin na rin ng iba pang MGA babaeng sangkot sa MGA sex videoS niya. Wala na siyang maitatago sa publiko (literally).

Masisisi ba natin si Kho? Sa tingin ko, wala namang masama sa ginawa niyang pagvideo sa kaniyang "private moments" with his girlS, lalo pa kung may consent siya ng mga ito. 'Yun nga lang, bakit kailangan pang ikalat ang mga ito? Bilang isang doctor at isang celebrity, dapat sana ay naging maingat siya sa kanyang mga ikinilos. Lalo pa't hindi lamang iisa ang ginawa niya at alam ng publiko na may girlfriend siya na hindi niya kasama sa mga nasabing videos. Exhibitionist man siya o nymphomaniac,'Di ba't dapat ay nadiagnose na niya ang sarili niya dahil doktor siya? Kahit cosmetic surgery ang specialization niya, nagstay siya sa isang med school for at least 4 years. Does that disqualify him from being a credible medical practitioner?

Ngayong nanganganib ang lisensya ni Kho bilang isang doctor, may future pa ba siya? Sa palagay ko, meron pa naman. 'Di ako naaawa sa kanya dahil sa kahihiyang dinaranas niya ngayon dahil kagagawan din naman niya 'yun, pero sa pagkakakilanlan ko sa mga Pilipino, 'di rin magtatagal at lilipas din ang balitang yan. Siguro ay over-sensationalized pa ngayon dahil bago-bago pa lang pero kalaunan siguro ay 'di na 'to magiging malaking issue. Ang problema nga lang, maraming videos si Kho. Kung totoo ito, at unti-unti ang gagawing pagrerelease ng mga ito, marahil matatagalan ang publicity ni Kho. Gayunpaman, may ginagawa naman daw na effort si Kho. Balita ko nga ay nagpapatherapy pa daw siya para makarecover.

Buti pa ang mga videos ni Kho, madaling mahanap... Pero yung DVD na hinahanap ko, matatagalan pa ata bago ko makita.

Bakla ka ba?

“Uy ‘di ako homosexual a! Yung boyfriend ko yung bakla, ‘di ako!”

Hindi ko alam kung maiinis ako o matatawa sa narinig ko. Siguro dapat akong matawa dahil usapang bakla din naman ang kapupuntahan nito, pero mas pinili kong magisip-isip na lang. Sa panahon natin ngayon, nakakalungkot isipin na marami pa ring maling konseptong umiiral sa lipunan natin.

Sa Pilipinas, sinasabing maraming mga bakla. ‘Di man daw sila nanganganak, patuloy pa rin ang pagdami nila. Sa telebisyon, sa mga pelikula, sa parlor, sa palengke, sa school. Kahit saan ka lumingon, imposibleng ‘di ka makakita ng bakla. Sa isang bansang binansagang konserbatibo at relihiyoso, kataka-takang marami na ang nagsisipaglantaran at sumasali sa animo’y pederasyon ng makabagong sexualidad sa katauhan ng kabaklaan. Pero kahit na parami ng parami ang mga bakla, parang ‘di pa rin nagbabago ang pagkakakilanlan sa kanila: nakakatuwa, artistic, mahilig magpaganda, pa-girl. Sa gitna ng mga simple at minsa’y kakatwang pagkakakilanlan sa mga bakla, talaga bang kilala natin sila?

Ano nga ba ang isang bakla? Mahirap ipaliwanag. Ang salitang bakla mismo ay may masalimuot na kasaysayan. Ayon kay Oriondo, ito daw ay nanggaling sa salitang bakli na nangangahulugang bali o baluktot na nagpapakita ng negatibong kahulugan ng pagkakaroon ng abnormal na pagkilos bagay na hinahalintulad sa mga bakla dahil sila ay kilos babae, sa halip na pangatawanan ang kanilang pagkalalake. Ayon naman kay Neil Garcia, ang salitang bakla daw ay nagmula sa salitang bayog na pangalan ng isang uri ng kawayan. Noong unang panahon daw, sinasabing tinatawag na bayoguin ang mga lalakeng kilos babae dahil sa pagiging malambot nila. Kalaunan ay nagevolve daw ang salitang ito at naging bakla. Kahit na iba-iba ang sinasabing pinagmulan ng salita, makikita na malaki ang koneksyong ng kabaklaan at pagkilos ng parang babae o effeminacy. Ayon pa sa Journal of Social Psychology, ang paggamit daw sa salitang bakla ay ang pagtukoy sa effeminate homosexuals at kailangang may kinalaman ito sa pagkilos ng parang babae para ang salitang ito ay magamit. Dito, makikitang may malaking pagkakaiba sa pagitan ng homosexuality at kabaklaan. Sa isang pagaaral na ginawa ni Hart, sinabi rin niya na ang bakla ay isang local marker lang at hindi synonym ng mga salitang homosexuality, transvestism, at hermaphrodism. Sa kabilang banda, ang homosexuality ay nangangahulugang pagkakaroon ng sexual attraction sa isang taong kapareho ng kasarian o sex, effeminate man o hindi. Kung susumahin, maraming mga pag-aaral ang nagsasabi na ang paggamit daw natin sa salitang bakla ay base sa kung ang taong tinutukoy ay kilos babae at may sexual attraction sa kapwa lalake. Kung tatanggapin ang ganitong ideya, masasabi ko na katanggap-tanggap ang sinabi ni Garcia na “… all bakla are homosexual[s], but not all homosexual[s] are bakla”.

Marahil sa Pilipinas ay marami ngang bakla. Pero gaano kaya kadami ang mga lalaking homosexual? Kung iisipin, ‘di kataka-takang makakita ng isang lalaking homosexual na brusko at machong-macho. ‘Di rin kataka-taka kung marami ang magulat kung malaman nilang homosexual siya. ‘Yun nga lang, kung magkataon ay tatawagin siyang bakla at yayayaing magladlad. Magladlad? Homosexual nga ang taong ito, pero hindi nangangahulugang bakla siya. Gayunpaman, unti-unti nang nagagamit ang salitang bakla sa pagtukoy sa mga homosexual. Hindi dahil magkatulad sila ng kahulugan kundi dahil walang direct translation ang salitang homosexuality sa Filipino, ‘di gaya ng salitang bakla na maaaring itranslate sa Ingles bilang effeminate homosexual. Marahil ang problema ng pagkakalito sa pagitan ng kahulugan ng homosexuality at kabaklaan ay dahil lamang sa pagkakaiba ng wika, particular na sa kakulangan ng lexicon o salita na kasintulad ng kahulugan ang mga salita sa ibang wika.

Ang problema pa sa ating mga Pilipino, kapag may nakita tayong bakla o homosexual, iniisip natin kaagad na ang baklang ito ay isa lamang babaeng nakakulong sa katawan ng isang lalake; isang lalaking gustong maging babae. ‘Di natin nauunawaan na sadyang may mga tao lang talaga na nagkakagusto sa mga kapwa nila lalake. Hindi dahil sa tingin nila ay babae sila, kundi dahil sa yun ang nararamdaman nila bilang lalake. Minsan nga ay may nakita kaming gay couple ng kaibigan ko. Bigla niyang tinanong sa akin, “Sino sa tingin mo sa kanila ang lalake?”. Hindi ba’t pareho naman silang lalake? Pero hindi ko rin siya masisisi. Sa lipunang gaya ng Pilipinas, bata pa lang tayo ay alam na natin na ang mga lalake ay para sa mga babae lamang, at vice versa. Marahil ito ang dahilan kung bakit kapag may gay couples tayong nakikita ay inihahalintulad natin sila agad sa isang heterosexual couple; na ang isa sa ay lalake at ang isa ay babae, gayong pareho naman silang lalake.

‘Di ko tuloy alam kung kinailangan kong sagutin ang mga tanong sa isip ko. Bakla ba ang kaharap ko o hindi? Siguro homosexual lang? O pareho? Kung magpapakateknikal ako at ibabase ang sasabihin ko sa tunay na kahulugan ng kabaklaan, siguro ay masasagot ko siya. Pero sa ngayon, kontento na akong mahirapan sa kakapaliwanag sa kanya ng tunay na kahulugan ng sinasabi niya. Kung sabagay, pinakamahirap ipaliwanag ang mga bagay na laging nakakasalamuha ngunit hindi pinapansin at naiintindihan.

Garcia, J. (1996). Philippine Gay Culture: The Last 30 Years. Philippines: University of the Philippines Press.

Garcia, J. (2004). Male Homosexuality in the Philippines: a Short History. IASS Newsletter,35, 13.

Hart, D.V. (1965). Homosexuality and Transvestism in the Philippines: The Cebuan Filipino Bayot and Lakin-on.

Oriondo, S. Isang Paglilinaw sa Salitang “Bakla” at Wikang Berbal ng mga Maricona na Resulta ng Kanilang Pakikipagsapalaran na Naging Bahagi ng Pag-unlad ng Wikang Filipino. Philippines, DC: Author.

Schrest, L. and Flores, L. (1969). Homosexuality in the Philippines and the United States: The Handwriting on the Wall. The Journal of Social Psychology, 9.

Photo from thebaklareview.blogspot.com/2008/02/daybreak.html

Another Senate Probe

November 14, 2008

Ang uso ngayon ng mga senate probes. Lagi ko silang napapanood sa ANC (nag-plug?). Pare-pareho ang ending. Laging walang nabubuong conclusion.

Alam ko na sinusubukan naman ng mga senador ang lahat para malabas ang buong katotohanan pero sadya talagang mahirap. Napapaisip nga ako kung wala nga ba talagang sikreto na hindi nabubunyag. Sana nga talaga ay wala para naman may managot sa lahat ng mga katiwalian sa gobyerno na lalong nagpapahirap sa bansa. Kawawa naman yung mga mahihirap na siyang dapat na makinabang sa pondo ng pamahalaan na ninanakaw ng mga pulitikong gahaman.

Ngayon, maiba naman. Heto yung mga lagi kong napapansin sa mga senate probes:

1. Syempre, unang-una na ang mga sarcastic remarks ni Miriam. Paborito ko yung mga banat niya kahapon kay Bolate, este Bolante. Idagdag mo pa ang hindi ko mapaliwanag na manner of speaking niya. Ang ewan. Basta. Hindi kumpleto kung wala siya.
   
2. Hindi rin siyempre mawawala ang trademark Tagalog ni Sen. Chiz. Hindi ko alam kung ganun lang talaga niya kamahal yung sariling wika natin. O kaya eh hindi lang talaga siya ganun kagaling mag-English at nahihiya siya (which most likely ay hindi). O gusto lang talaga niyang maiba. Sa tingin mo?
   
3. Tapos, ang mga text reactions ng mga viewers na naiinis na parang nagagalit na kay Jinggoy. Ako rin. Sana i-mute yung broadcast pag siya na. Nakakainis lang kasi talaga. Nakakairita. Siguro dahil ang yabang kasi niyang magsalita tapos meron pa siyang nakakalokong ngiti. Pwede rin naman kasi na dahil anak siya ni Erap kaya yun.
4. Sobrang laki ng mga numbers lagi na pinag-uusapan. Sa bagay, hindi naman magiging malaking isyu kung bente pesos (lang). Tapos si Sen. Mar Roxas, siya ang pambato ng Senado pagdating sa math. Mahusay siyang mag-guesstimate or siguro talagang magaling talaga siyang mag-estimate. Kahit alin sa dalawa, halos pareho na rin yun.
5. Madalas din na accusatory yung atake ng pagtatanong ng mga senador. It's something na I find unfair lalo na kapag talagang nahuhumiliate na yung tinatanong. Kaya talagang pinupuri ko si Sen. Cayetano kasi pag siya yung nagsalita, may power kahit di siya nagtataas ng boses o kahit intonation lang. Kagalang-galang. (Jinggoy: ahemmm!)
   
6. Panghuli, ang lilikot lagi ng mga mata ng mga nasa hot seat. Pati si Lozada, ganun. Alam ko sabi nila, nagsisinungaling pag ganun. Sabi lang naman nila.

Ang ikli lang ng nabuo kong list. Paano kasi eh may isa pa akong napansin. Laging hanggang sa recess (lunch break) lang ang napapanood ko kaya yung mga nagtatanong lang sa first round ang inaabutan ko. Kaya kayo kung meron pa kayong mga napapansin madalas sa mga senate probes, pa-comment na lang.

Again

Magdadalawang buwan na rin akong walang pinopost. Meron kasi akong hinanap. Inspirasyon.

Hindi ko alam kung nawala ko siya o ni-let go o talagang duwag lang ako na wala akong ginawa para di siya mawala. Magulo. Basta alam ko natagpuan ko na siya ulit.

Iba kasi kapag may isang tao o bagay na nagsisilbing inspirasyon mo eh. May kung ano sa inpirasyon mong yun na nagbibigay sa iyo ng di maipaliwanag na drive para magawa mo yung mga bagay na di mo normally nagagawa. Para siyang adrenaline rush na everyday nasa iyo, di nawawala.

Siguro kasi gusto mong ma-impress sa'yo yung tao na yun. Gusto mong ipakita sa kanya yung positive effect na nadudulot niya sa'yo. Siguro rin kasi gusto mong ma-express lahat-lahat ng nais mong sabihin sa kanya kaya kung anu-anong mga bagay ang naiisip mong gawin para maparamdam sa kanya. Pwede rin na dahil sa gustung-gusto mo kasi talagang makamit yung isang bagay. Tulad ng pangarap.

Dahil sa matinding pagnanais na makamit yung hangarin na yun, ginagawa natin ang lahat ng ating makakaya. Ang mga magulang natin, nagtatrabaho at inaalagaan tayo ng mabuti kasi may pangarap sila para sa atin. Tayo ang mga nagsisilbing inspirasyon nila. Ako, ngayon, nag-aaral ako ng mabuti kasi nais ko talagang makatapos. Gusto kong sulitin at suklian yung lahat ng ginagawa nila. Siyempre, alam kong para rin sa'kin ito para magkaroon ako ng magandang kinabukasan.

Kaya ikaw, kung wala kang maisip na kahit anuman o sinumang inspirasyon ngayon, huminto ka sandali. Mag-isip ng mabuti dahil may mali.

temptations may not be temptations at all

i read my last post. natuwa naman ako kasi nakapagsulat ako ng ganung topic na entry.
natuwa din ako kasi i found that at this point, i think i am wrong about what i said with my last entry. hehe, at some parts lang naman. i read a very interesting speech earlier and i madeit a basis for what i will be saying later on. :) , like buddha, i am enlightened.haha. here are my fave lines from the speech:

"I’m here to tell you this. Forget about your life expectancy. After all, it’s calculated based on an average. And you never, ever want to expect being average."-- live your life to the fullest daw kasi. kunwari, kapag nagwowork ka daw or nag-aaral ng super seryoso, you are not really making a living out of those activities. actually, pinaiikli mo daw. habang may oras ka, gamitin mo yun sa gusto mong gawin at love na love mo gawin kahit walang bayad. work kills i assure you.

"be hated. It’s not as easy as it sounds. Do you know anyone who hates you? Yet every great figure who has contributed to the human race has been hated, not just by one person, but often by a great many. That hatred is so strong it has caused those great figures to be shunned, abused, murdered and in one famous instance, nailed to a cross. " ---ayus di ba? sabi nga dito, kapag may ayaw sayo ibig sabihin nun maytaong kumukuwestiyon sa righteousness mo. ayus yon kasi ibig sabihin nun, you are right on your principles and advocacies. :)

"You will also find that it is no great tragedy if your love is not reciprocated. You are not doing it to be loved back. Its value is to inspire you. " at ito ang bonggang bongga, hehe. ngayun ko lang ito narealize! haha. di ko maexplai kung paano ko nakonek ito dun sa temptations pero, nakonek ko at masasbai kong mali nga ako sa ilangmga bagay dun. :)


ayus ba?hehe. i so love the speech!

Discernments and Realizations

September 29, 2008

Watching a movie really takes my heart pumps fast because of excitement, especially when it really catches my attention. This was my feeling when I watched the film "The Phantom of the Opera" last September 22 in the Arete Discussion, one of the activities in Philosophy Week. Many claimed that this was really a good movie. I have no clue at first how the story goes, but one thing was circling my mind this film is worthy to watch.

As the film was rolling, many thoughts came into my very imaginative mind. I thought that this would really scares me because it simply reflects in the title. But as the story goes, I realized that it was not all about horror or suspense. There was puzzle to be solved and many questions I started to conceptualize. Who was the Phantom? Is there really an opera ghost? How the people in the opera house deals with this Phantom of the Opera? These were some of the questions I would like to be answered but unfortunately these were left hanging because of the power supply problem.

Eagerness of knowing what happened in the end, I searched the summary in the web. I found the answers to some of my questions but I was not satisfied. Reading the synopsis of the story help me realized what was the essence at all. It was how the characters played their roles and these roles portrayed different type of personality that we people could relate to, especially when it comes to love.

The character of the Phantom showed that we could do our own way to prove others what we feel. A love for someone was really a strong key to do an extraordinary thing. That was how he expressed her loved for Christine (the lead singer in the play). He did everything to win her heart. But sometimes there are things that we should let go if we feel that it is not meant for us. Based on what I've read in the web he set her free and let her be with Raoul(the childhood friend of Christine). I realized that letting go makes our personality grow stronger. And letting go doesn't mean that we have to forget the person we love, we just have to accept the fact that other person/s make/s them happy.

While Christine who was very amazing had made a strong belief that the phantom existed. She didn't let her stand go down. That was the spirit we must have in order to motivate ourselves in doing an action. if we know how to defend our claim, we just have to carry with us the justifications. We must not be easily persuaded by others of what they believed in. That was the character played by her. She rendered how to carry the love for the things she believed in.

The whole story covers how love could be express in different ways. Love for the opera, parents, friends, loved ones, beliefs and things we consider that determines our lives. All these were greatly interpreted by the characters. And I feel that these really be practiced in our everyday lives. (I hope I could finish watching the whole story.)

>>reflection paper ko to sa philosophy class namin.. just wanna share it with you.. (d ko yan napacheck kung tama lahat grammar..hehe pasensya nlang po..)

Timepers

September 15, 2008

Hanggang ngayon, hindi ko magets kung bakit nung mga bata pa tayo pag gusto nating itigil pansamantala ang laro eh ang sinasabi natin ay "timepers". Time first? Ewan. Anyway, speaking of laro nung tayo'y mga bata, gusto ko lang i-share sa entry na ito ang sa tingin ko ay ang mga pinakawalang kwentang laro na nilaro natin nun.

3. "Name Race"
===> Hindi ko talaga alam ang tawag sa larong ito pero ito yung laro na ang pangalan lang natin ang ating pamato. Bale may isang taya tapos magbibigay siya ng letra. Kung ilan yung ganung titik sa pangalan mo, ganun din karami yung ii-step forward mo o kaya'y ilulukso. Unahang makarating dun sa kung saan yung taya. Nasabi kong walang kwenta ito dahil kahit sinong gustong papanalunin nung taya, pwede. Magsasabi lang siya ng letra na papabor dun sa nais niyang mauna. Tapos yung ayaw niya talaga, kawawa.

2. Paramihan ng tao
===> Ito ang number 1 na laro sa loob ng classroom. And kahit wala siyang kwenta, nakakaadik siya ng sobra. Una, kukuha ng libro tapos pipili ng side, kanan o kaliwa. Tapos sa bawat lipat ng pahina, kung kaninong side yung mas maraming tao, siyang panalo at pipitik sa natalo. Ang problema lang sa laro na ito eh hindi library ang classroom. So basically, ulit-ulit lang ang mga librong ginagamit, textbooks. At dahil dun, pwede mo munang ireview ang mga aklat na meron kayo bago makipaglaro. Haha! Talagang may review pa. Exam?

1. Kotseng Kuba Lock
===> Siguradong alam mo na ang tinutukoy ko. Ito yung laro na hindi talaga laro. Bale parang pang-asar lang talaga siya. Ang tanging kailangan lang eh mauna ka dapat makakita run sa kotseng kuba. Dahil kung hindi eh siguradong tatamaan ka sa ulo. MASAKIT! At ang mas masakit pa eh pagkatapos mong mabatukan, makikita mo na ang mga kasama mo na nakasaludo. Meaning, hindi mo na sila pwedeng batukan. (Bakit kaya kapag binabatukan ka eh hindi batok kundi ulo ang tinatamaan?) At pag ganun, talagang maaasar ka ng todo dahil di ka makaganti. Lesson: Laging magsuot ng helmet.

Yun na. Kung sa tingin niyo eh may mas walang kwenta pa sa mga yun, paki-comment na lang at nang malaman nating lahat. Hanggang dito na lang. May paparaan kasing Beetle (di na ngayon kotseng kuba ang tawag). Scout salute!

Deadline

September 12, 2008

Kung pwede lang, mas gusto ko sana kung alam ko yung eksaktong petsa ng aking kamatayan. Sh*t! Ano na naman ang tinira ko at bigla kong naisip ang kamatayan? Alam ko namang matagal pa 'yun. Masamang damo.

Hindi pero totoo, mas ok talaga kung alam ko kung kailan ko lilisanin ang mundo. Kasi pag ganun, magkakaroon ako ng sense of urgency na ma-accomplish lahat ng nais ko sa buhay. Pag ganun, mamamatay ako na walang unfinished business. Mawawala ako na hindi nagreregret sa kung anumang hindi ko nagawa. Tapos kasi pag ganun, pati yung mga tao sa paligid ko apektado. Pati sila mapipilitan sila na gawin nila yung nais nila sa akin or yung nais nila kasama ako. Sobrang saya siguro nun.

Happiest days for sure yung mga araw na yun. Hindi sila tulad ng mga araw bago yung deadline ng isang school project. Nagmamadali pero walang kaayusan. Hindi sila kagaya ng mga oras bago ang isang importanteng exam. Kinakabahan para lang ma-mental block. Yun yung tipong deadline na alam mong pagkatapos magiging masaya ang lahat. Tahimik.

Ngayon kasi, que sera sera. Gusto ko lang magising, kumain tapos matulog. Pero siguro kung alam ko na next month or next year na malalagutan na ako ng hininga, magsisimula na siguro akong gumawa ng mga makabuluhang mga bagay. Susubukan ko lahat ang mga nais ko pang maranasan. Aamin na rin nun siguro ako sa kanya (ang magreact, pangit!). Pero talaga, mas ok talaga siguro kung alam ko na yung araw na yun para maipahanda ko na yung aking lapida. Basta ba huwag lang akong sabihan one day bago yun. Six months pwede na.

RELATED MOVIE: The Bucket List

Dress Calendar

September 6, 2008

Para sa entry na ito, gusto ko lang ishare ang isang bagay na aking sinimulan ngayong semester. Tinatawag ko itong aking dress calendar.


Bale ang pinaka-purpose niya eh ang mamaximize yung gamit ng aking limited number na damit. Nag-aaral ako sa isang university na walang uniform kaya yun, bawat araw na may pasok, ibang damit. Kaya ngayon, meron akong excel file kung saan nililista ko yung sinusuot kong pantaas sa bawat araw. Yung pants kasi inuulit ko dahil di naman masyadong halata tsaka para makabawas sa labahan. Pero para sa mga gustong mag-try nitong dress calendar lalo na sa mga babae, mas ok kung mas specific. Mas maayos kung yung buong get-up yung nakalista para mapagmi-mix and match mo yung mga damit mo at nang dumami pa yung pwede mong isuot. Kahit sa isang totoong kalendaryo lang kayo maglista, basta nababasa, ok na.

Wala naman sigurong masama. Ako, it's not that I really care sa kung anumang sasabihin ng iba pero ganito lang talaga siguro ako ka-organized. Dati sa pananali ng sintas ng sapatos lang ako talagang maayos (na tinatawanan ng iba) pero ngayon, lumala na. At least, napapahaba ko yung buhay ng aking mga damit. Nakakatipid ako. Nakakasave din pala ng oras yung ganitong habit dahil di na kailangan masyadong mag-isip kung ano yung isusuot. Tapos nakakatulong pa sa akin dahil kahit di karamihan ang mga damit ko eh di masyadong halata. Though sabi ko nga, wala naman talaga akong pakialam sa sinasabi ng iba. Basta para sa akin, mas mabuti nang di nangangapa kaysa maging isang burara.

temptations

“What was the hardest thing you’ve ever done in your life?”

This was the very vague or broad topic I had for my impromptu speech. When I picked it, it was really hard to think considering that I know that I really am not a creative person with this kind of thing. In addition to that is the stage fright that is really hard to ignore when you are already in front of the audience. But since that speech has a very big contribution on my grade to our speech class, I told myself that I must do this thing and I have no choice but to do this thing with the best attitude that I can. So, I geared up and stood in front of my 27 person audience.

I delivered a very shallow speech . I just thought at that time that my speech was enough to awe or involve my audience. Maybe, it was because of the nervousness that I felt at that time that made me think of the shallowness of my speech. Also, maybe it was also because of the nervousness that I felt that it was the best thing that I can do with my speech. But now, I think, I can do better than that . So, I hope that I can make it up with this journal.

“What was the hardest thing you’ve ever done in your life?”

Since I was a child, I was oriented by my parents to prioritize my studies because it was the best thing that I can do for myself and for my family. So, anything that can distract my concentration on my studies, I must ignore them. I call these things temptations and ignoring the number one temptation for me is the second hardest thing I’ve ever done in my 18 years of existence. The first one, as you may remember, was letting my father go to one of the most dangerous places on this earth to work. And the second one will be ignoring the temptation of having a romantic relationship.

I was linked mutually more than once with a guy since elementary. During my elementary days, I was able to ignore that feeling because I kept reminding myself that those kinds of feelings are not true and do not last forever at that early age. I entered high school and again, I had the same feelings with different guys . I think that the feelings just shifted to a different person because I had the intuition of rejection even before we have settled things between us. But at the end, I realized that the feelings are not really the same because they had different intensities and sources. I really can’t describe the feeling, but in general, it hurts. In my life, I’ve experienced 2 greatest longings, happiness, and hurt. These happened because I have to ignore the temptation of involving myself more with these special persons. During those times, I had this very painful prick that gave me maximum of 3 crying nights. I knew that I am not hurting only myself but I am also hurting those 2 different persons because I chose to ignore the temptation of having deeper relationships with them. Again, during those times, for my and my family’s future, I had to ignore the temptation. Damn. Why does my future have to hurt my present and past that much?

I am not an emo, but maybe at this point, I am. Because for the nth time, I am ignoring another temptation for my more secure future. I am not yet involved deeply with him, but I know, I am nearing there. Ignoring this temptation is hard right now, I do not want it to be harder.

--inuulit ko po, hindi ako emo, dito lang siguro.haha. sarap magsulat! Wuhoo!

hanggang kailan??

August 31, 2008

mula sa isang karanasan ng isang kaibigan naisipan kong sumulat ng pangalawa kong entry sa blog na ito.. sa wakas, nagkaroon na ulit ako ng time para gumawa. tagal ko rin hinintay to.

tulad nga ng sinabi ko kanina mula ito sa karanasan ng isang kaibigan, gusto ko lang ulit iparealize sa ibang tao kung ano ang kahalagahan ng concept na "TIME".

hindi ko ikkwento sa inyo kung ano nangyari sa kaibigan ko pero ang gusto ko lang ipoint sa blog ko na to, e hanggang kailan mo hihintayin ang pagkakataon para mangyari ang isang bagay kung hindi ka gagawa ng paraan para mangyari ang gusto mo. isa itong tanong na naisip ko kanina lang. talaga bang dapat mong hintayin ang pagkakataon?? o talaga bang may concept ng pagkakataon??

paano ba nagkakaroon ng pagkakataon?? chances? ang hirap sagutin. kahit ako hindi ko maisip ang sagot. marami siguro mag-iisip na right TIME ang makakasagot dyan. e tanong ko lang ulit paano mo ba malalaman kung kailan ang right timing db??

sa palagay ko kasi, hindi talaga nalalaman ang lahat ng ganyang bagay.. lalo na ang right timing.

kaya dapat habang maaga pa, lahat ng pwede mong gawin para sa araw na ito gawin mo na. wag ng ipagpaliban pa.. kasi bawat oras, minuto at segundo ay mahalaga sa buhay ng tao.

we must take all the opportunity we have para magawa ang gusto natin lalo na pagdating sa usapang love. ok, I'm not the right person to discuss all the things about love. yung mga nakakakilala lang sakin ang nakakaalam kung bakit. anyway, sa topic na to saan pumapasok ang time and chances? sa paghihintay kung kelan mo sa sabihin ang nararamdaman mo.. hahayaan mo nalang bang hintayin ng hintayin ang pagkakataon para lang masabi nafifeel mo. wala akong gustong patamaan pero sana maisip ng iba na maraming tao ang naghihintay para sabihan sila na gusto sila. o pamansin sila.

isa pang point, hindi mo malalaman ang status ng isang bagay kung hindi ka magtatanong. at wala kang lakas ng loob para magtanong o magsabi ng nararamdaman mo.. dba?

sana sa lahat ng mga nakakagets sa mga sinabi ko, marealize niyo sana ang mga bagay na ito. tama lang siguro ang maghintay at wag maging padalos dalos pero kung sobrang tagal na at wala pa rin nangyayari tama pa bang paghintayin ang sarili?

gusto ko lang iclear na hindi ako galit sa mga torpe pero gusto ko lang talaga marealize niyo na walang patutunguhan kung itatago niyo nalang nararamdaman niyo. pwera nalang kung gusto niyong maunahan kayo ng iba.

at ang last wordS na masasabi ko lang sa inyo... MAKE THE MOST OUT OF THE TIME GIVEN TO YOU... YOU WILL NEVER KNOW WHEN WILL THIS END.

Wanted!

August 22, 2008

Sabi nila walang panalo sa giyera. Pero kung ako ang masusunod, gusto ko sanang magdeklara na ng all-out war laban sa mga MILF. Short-term pain pero long-term gain.

Ang hirap din naman kasi nilang intindihin. Gusto nilang sila ang masunod. Pero hindi yun tama. Kung tutuusin ay wala silang karapatang magdemand dahil wala naman talaga sila sa lugar. Hindi sila bahagi ng Hukbong Sandatahan pero armado sila ng matataas na kalibre ng armas. Terorista. Kinukuha nila ang gusto nila sa pamamagitan ng dahas.

Kamakailan lang, sumalakay ng walang awa yung isang faction ng kanilang grupo sa North Cotabato. Ngayon, tinutugis na ng militar yung grupo ni Kumander Bravo at Umbra Kato na siyang sinasabing nanalakay. Sabi ng pamunuan ng MILF, walang basbas nila yung ginawa sa North Cotabato pero ayaw naman nilang isuko yung mga may kasalanan.

Ngayon, pansamantalang nahinto ang negosasyon para sa MOA (memorandum of agreement). Tapos gusto na ring idagdag ng gobyerno ang disarmament bilang bahagi ng kasunduan. Di naman pabor ang MILF sa nais ng gobyerno. Ako sa tingin ko, talagang dapat na maisama ang pagdisarma kung magkakaroon man ng kasunduan sa pagitan ng mga rebelde at ng gobyerno. Kasi kahit na may ceasefire o anumang kasunduan para sa kapayapaan, mananatili pa rin silang threat sa national security hangga't may pinanghahawakan silang mga armas. Kung pwede nga lang eh buwagin na lang ng todo yung grupo.

Habang tumatagal, lalong lumalabo yung tyansa na magkakaroon ng kasunduan sa pagitan ng dalawang panig. ALL-OUT WAR na lang talaga siguro. Sa bagay, nasasabi ko lang naman ito dahil di ako nakatira roon sa Mindanao. Hindi ako kasama dun sa mahigit isandaang libong pamilya na apektado ng bakbakan. Hindi ako kasama sa kanila na palipat-lipat ng tinutuluyan para lang muling masikatan ng araw kinabukasan. Sana talaga ay maayos na ang lahat ng ito. Sana nga ay maghari na ang kapayapaan na wala ng papatak pang dugo.