Timepers

September 15, 2008

Hanggang ngayon, hindi ko magets kung bakit nung mga bata pa tayo pag gusto nating itigil pansamantala ang laro eh ang sinasabi natin ay "timepers". Time first? Ewan. Anyway, speaking of laro nung tayo'y mga bata, gusto ko lang i-share sa entry na ito ang sa tingin ko ay ang mga pinakawalang kwentang laro na nilaro natin nun.

3. "Name Race"
===> Hindi ko talaga alam ang tawag sa larong ito pero ito yung laro na ang pangalan lang natin ang ating pamato. Bale may isang taya tapos magbibigay siya ng letra. Kung ilan yung ganung titik sa pangalan mo, ganun din karami yung ii-step forward mo o kaya'y ilulukso. Unahang makarating dun sa kung saan yung taya. Nasabi kong walang kwenta ito dahil kahit sinong gustong papanalunin nung taya, pwede. Magsasabi lang siya ng letra na papabor dun sa nais niyang mauna. Tapos yung ayaw niya talaga, kawawa.

2. Paramihan ng tao
===> Ito ang number 1 na laro sa loob ng classroom. And kahit wala siyang kwenta, nakakaadik siya ng sobra. Una, kukuha ng libro tapos pipili ng side, kanan o kaliwa. Tapos sa bawat lipat ng pahina, kung kaninong side yung mas maraming tao, siyang panalo at pipitik sa natalo. Ang problema lang sa laro na ito eh hindi library ang classroom. So basically, ulit-ulit lang ang mga librong ginagamit, textbooks. At dahil dun, pwede mo munang ireview ang mga aklat na meron kayo bago makipaglaro. Haha! Talagang may review pa. Exam?

1. Kotseng Kuba Lock
===> Siguradong alam mo na ang tinutukoy ko. Ito yung laro na hindi talaga laro. Bale parang pang-asar lang talaga siya. Ang tanging kailangan lang eh mauna ka dapat makakita run sa kotseng kuba. Dahil kung hindi eh siguradong tatamaan ka sa ulo. MASAKIT! At ang mas masakit pa eh pagkatapos mong mabatukan, makikita mo na ang mga kasama mo na nakasaludo. Meaning, hindi mo na sila pwedeng batukan. (Bakit kaya kapag binabatukan ka eh hindi batok kundi ulo ang tinatamaan?) At pag ganun, talagang maaasar ka ng todo dahil di ka makaganti. Lesson: Laging magsuot ng helmet.

Yun na. Kung sa tingin niyo eh may mas walang kwenta pa sa mga yun, paki-comment na lang at nang malaman nating lahat. Hanggang dito na lang. May paparaan kasing Beetle (di na ngayon kotseng kuba ang tawag). Scout salute!

Deadline

September 12, 2008

Kung pwede lang, mas gusto ko sana kung alam ko yung eksaktong petsa ng aking kamatayan. Sh*t! Ano na naman ang tinira ko at bigla kong naisip ang kamatayan? Alam ko namang matagal pa 'yun. Masamang damo.

Hindi pero totoo, mas ok talaga kung alam ko kung kailan ko lilisanin ang mundo. Kasi pag ganun, magkakaroon ako ng sense of urgency na ma-accomplish lahat ng nais ko sa buhay. Pag ganun, mamamatay ako na walang unfinished business. Mawawala ako na hindi nagreregret sa kung anumang hindi ko nagawa. Tapos kasi pag ganun, pati yung mga tao sa paligid ko apektado. Pati sila mapipilitan sila na gawin nila yung nais nila sa akin or yung nais nila kasama ako. Sobrang saya siguro nun.

Happiest days for sure yung mga araw na yun. Hindi sila tulad ng mga araw bago yung deadline ng isang school project. Nagmamadali pero walang kaayusan. Hindi sila kagaya ng mga oras bago ang isang importanteng exam. Kinakabahan para lang ma-mental block. Yun yung tipong deadline na alam mong pagkatapos magiging masaya ang lahat. Tahimik.

Ngayon kasi, que sera sera. Gusto ko lang magising, kumain tapos matulog. Pero siguro kung alam ko na next month or next year na malalagutan na ako ng hininga, magsisimula na siguro akong gumawa ng mga makabuluhang mga bagay. Susubukan ko lahat ang mga nais ko pang maranasan. Aamin na rin nun siguro ako sa kanya (ang magreact, pangit!). Pero talaga, mas ok talaga siguro kung alam ko na yung araw na yun para maipahanda ko na yung aking lapida. Basta ba huwag lang akong sabihan one day bago yun. Six months pwede na.

RELATED MOVIE: The Bucket List