Deadline

September 12, 2008

Kung pwede lang, mas gusto ko sana kung alam ko yung eksaktong petsa ng aking kamatayan. Sh*t! Ano na naman ang tinira ko at bigla kong naisip ang kamatayan? Alam ko namang matagal pa 'yun. Masamang damo.

Hindi pero totoo, mas ok talaga kung alam ko kung kailan ko lilisanin ang mundo. Kasi pag ganun, magkakaroon ako ng sense of urgency na ma-accomplish lahat ng nais ko sa buhay. Pag ganun, mamamatay ako na walang unfinished business. Mawawala ako na hindi nagreregret sa kung anumang hindi ko nagawa. Tapos kasi pag ganun, pati yung mga tao sa paligid ko apektado. Pati sila mapipilitan sila na gawin nila yung nais nila sa akin or yung nais nila kasama ako. Sobrang saya siguro nun.

Happiest days for sure yung mga araw na yun. Hindi sila tulad ng mga araw bago yung deadline ng isang school project. Nagmamadali pero walang kaayusan. Hindi sila kagaya ng mga oras bago ang isang importanteng exam. Kinakabahan para lang ma-mental block. Yun yung tipong deadline na alam mong pagkatapos magiging masaya ang lahat. Tahimik.

Ngayon kasi, que sera sera. Gusto ko lang magising, kumain tapos matulog. Pero siguro kung alam ko na next month or next year na malalagutan na ako ng hininga, magsisimula na siguro akong gumawa ng mga makabuluhang mga bagay. Susubukan ko lahat ang mga nais ko pang maranasan. Aamin na rin nun siguro ako sa kanya (ang magreact, pangit!). Pero talaga, mas ok talaga siguro kung alam ko na yung araw na yun para maipahanda ko na yung aking lapida. Basta ba huwag lang akong sabihan one day bago yun. Six months pwede na.

RELATED MOVIE: The Bucket List

Dress Calendar

September 6, 2008

Para sa entry na ito, gusto ko lang ishare ang isang bagay na aking sinimulan ngayong semester. Tinatawag ko itong aking dress calendar.


Bale ang pinaka-purpose niya eh ang mamaximize yung gamit ng aking limited number na damit. Nag-aaral ako sa isang university na walang uniform kaya yun, bawat araw na may pasok, ibang damit. Kaya ngayon, meron akong excel file kung saan nililista ko yung sinusuot kong pantaas sa bawat araw. Yung pants kasi inuulit ko dahil di naman masyadong halata tsaka para makabawas sa labahan. Pero para sa mga gustong mag-try nitong dress calendar lalo na sa mga babae, mas ok kung mas specific. Mas maayos kung yung buong get-up yung nakalista para mapagmi-mix and match mo yung mga damit mo at nang dumami pa yung pwede mong isuot. Kahit sa isang totoong kalendaryo lang kayo maglista, basta nababasa, ok na.

Wala naman sigurong masama. Ako, it's not that I really care sa kung anumang sasabihin ng iba pero ganito lang talaga siguro ako ka-organized. Dati sa pananali ng sintas ng sapatos lang ako talagang maayos (na tinatawanan ng iba) pero ngayon, lumala na. At least, napapahaba ko yung buhay ng aking mga damit. Nakakatipid ako. Nakakasave din pala ng oras yung ganitong habit dahil di na kailangan masyadong mag-isip kung ano yung isusuot. Tapos nakakatulong pa sa akin dahil kahit di karamihan ang mga damit ko eh di masyadong halata. Though sabi ko nga, wala naman talaga akong pakialam sa sinasabi ng iba. Basta para sa akin, mas mabuti nang di nangangapa kaysa maging isang burara.