Freelipino

CON-ASS

2009-06-13T08:36:00.006+08:00

Simple lang kung tutuusin maintindihan ang konsepto ng Con-Ass. Ito ay tumutukoy sa Constitutional Assembly kung saan maaaring palitan ang kasulukuyang konstitusyon ng bansa. Bakit ito makakasama?

Una sa lahat, ito ay sa pamamagitan ng desisyon ng ating kongreso, at alam naman natin na "tuta" halos lahat ni PGMA ang mga nakaluklok nating mga mambabatas., so in a sense, pakana ito ni GMA. Maaaring gawin itong paraan ng pangulo para maging Parliamentary ang sistema ng gobyerno natin. Kung magkagayon, maaari siyang tumakbo bilang kongresista ng isang distrito sa Pampanga at ma-elect bilang prime minister. Ang pinakanakakatakot dito, walang limitasyon ang panunungkulan ng prime minister (unless i-impeach siya ng congrees? which is very unlikely dahil nga marami siyang alipores sa kongreso). Maaaring sabihin niyo na masyado yatang imaginative at maaaring imposible ang ganitong plano ni PGMA, pero knowing GMA, malaki ang posibilidand na mangyari pa rin ito. Sinabi na ng pangulo na wala daw kinalaman ang palasyo sa con-ass, ngunit hindi ba't siya ang pinuno ng partidong Lakas-Kampi na bumubuo sa mayorya ng house of representatives? Sinasabing nagkasundo ang mga konrgesman under sa partidong ito na bumoto para sa House resolution 1109, ang resolusyong naga-allow ng pagamyenda ng ating saligang batas. Kahit na sinabi na mismo ni PGMA na 'di siya tatakbo bilang kongresman ng Pampanga, sino ang maniniwala sa kanya? Alalahanin nating sinabi rin niya dati na 'di siya tatakbo sa pagkapangulo noong 2004.

Pangalawa, makakasama ito sa ekonomiya. Ayon na mismo sa mga ekonomista, makakasama ang hakbang na ito ng kongreso sa ating ekonomiya dahil maaaring ma-dissapoint ang mga mangangalakal sa uri ng gobyerno natin at ma-discourage na maginvest sa atin. Pinagbantaan na dati ng NEDA ang kongreso na makakasama ang con-ass sa ating ekonomiya. Sagot ni house speaker Nograles: [the warning] came too late. So? Tama ba namang sagot iyon? Hindi ba't ang sabi dati ng kongres na isang aim nila sa pagaamyenda ng konstitusyon ay upang mapabuti ang ekonomiya? Parang napaka-ironic naman yata ng sagot niya, unless 'di nga tungkol sa ekonomiya ng ninanais nila. Nakakainis pa, ang ginawang botohan sa house of representatives ay base lang sa pagsabi ng aye at naye. Wala man lang bilangang nangyari dahil nakasisiguro na si Nograles na majority ay bumoto na oo dahil tuta naman halos ni PGMA ang mayorya. Kahit na 3/4 na boto ang kailangan, 'di na sila nahirapan dahil nakasisiguro naman silang makaPGMA ang halos house of representatives. Isa pang nakakainis, parang maba-bypass ang kapangyarihan ng senado. Sa H.R. 1109 kasi gagawing united ang house of representatives at senate sa pagboto at dahil 24 lang ang mga senador, kahit lahat sila ay 'di sang-ayon sa cha-cha, malalamangan pa rin sila sa bilang ng mga kongresistang makaGMA.

Sa panayam ng isang news program sa ilang mga ralyista na 'di daw sang ayon sa con-ass, kitang-kita na 'di nila alam kung ano ang kanilang pinaglalaban. Pagtutol laban sa con-ass ang sigaw nila, pero nung tanungin kung ano ang con-ass, parang walang masabi ang mga kababayan nating ito. Ang bagay lang n sigurado sila ay makakasama daw ito sa bayan.Napaisip tuloy ako, kung malaking porsyento ng mga ralyistang ito ang walang alam tungkol sa con-ass, 'di ba't parang wala ring silbi ang pinaglalaban nila? Paano mo nga ba naman paninidigan ang pinaglalaban mo kung ikaw mismo 'di alam kung ano ang pinaglalaban mo?

Nakakatuwang malaman na may mga taong nagpapakahirap sa paglakad at pagsigaw sa mga kalye natin ngayon ang walang kaalam-alam sa kung ano ang kanilang pinaglalaban. Mainit ngayon ang issue ng Con-Ass at ang mga matitinding sentimyento ng mga Pilipino laban dito. Ngunit marami pa rin ang tila nakikiayon lang sa daloy...

Photo taken from http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/b0/Gloria_Macapagal_Arroyo_WEF_2009.jpg

May L-Carnitine? E ano ngayon?

2009-05-23T21:08:00.005+08:00

Nagulat ako nang makitang may bagong commercial na naman sa TV ang isang sikat na produktong nagcclaim dw na nakakapayat ito dahil may laman itong L-Carnitine. Pagmamayabang pa sa commercial, nakakaburn daw ito ng taba. Burn? Ano yun, apoy? 'Di ko lubos maisip na parami ng parami na ang naniniwala sa ganitong klaseng kalokohan. Oo, isa itong malaking KALOKOHAN.

Una sa lahat, ano ba talaga ang L-Carnitine at masyado siyang nabibida ng mga kapitalista bilang isang kimikal na mabisa DAW sa pagpapapayat? Sa totoo lang, mukhang may pinagbasehan naman ang kanilang mga claims kung pagaaralan natin scientifically. Ang L-Carnitine kasi ay isang kimikal na natural na makikita sa katawan at importante sa pagmemetabolize ng fat o paggamit ng taba para makaproduce ng energy. Kung gayon, sapat ba ito bilang patunay na totoo ang claims sa mga commercials? Narito ang iilan sa mga totoong bagay na itinatago ng mga kapitalista sa publiko...

1. It does not burn fat

Totoong tumutulong ito sa pagburn o pagmetabolize ng fat, pero 'di ibig sabihin na pag nagconsume ka ng kimikal na ito e magbuburn ka na ng fat. Note na ang L-carnitine ay naturally produced by the body. So kahit walang L-Carnitine coming from the diet, ok lang dahil magpoproduce pa rin nito ang katawan natin. Yun nga lang, kung may problema ang katawan mo at 'di ka makaproduce ng required amount ng L-Carnitine, kakailanganin mo ng supplement. Pero kailangan dapat itong supervised ng isang doktor.

Isa pa, nagtatransport lang ang L-Carnitine ng long chain fatty acids papunta sa mitochondria para ma"burn". Kailangan iconsider natin ang katotohanan na may mga ibang klase ng fatty acids na 'di na kailangan ng L-Carnitine at dumidiretso na sa mitochondria para mametabolize.

2. May mga studies na nagdidisqualify sa mga claims ng mga produktong may L-Carnitine

Iilan sa mga studies na ito ay ang ginawa ng mga sumusunod:
Decombaz et. al. (1993),
Otto et al. (1987)
Fink et al. (1994)
Gorostiaga and colleagues (1989)

Kung papanoorin ang mga commerical sa Pilipinas, mapapansing sinasabi ng mga ito na clinically proven daw ang kanilang mga produkto na nakakapayat. Gayunpaman, kung susuriing mabuti, mapapansin din na may mga nakasulat sa mga commercial at nutrition labels ng mga produkto na may small font ang nagsasabing "with proper diet and exercise". Sa ginawa kasing study na sponsored ng kumpanyang nagbebenta ng produktong may L-Carnitine, lahat ng mga partisipantes ng nasabing study ay subjected to proper diet and exercise. E ano ngayon kung pumayat nga sila? Pano nila naconclude na ang pagpayat nila ay dahil sa L-Carnitine? Hindi ba't kung magpproper diet and exercise ka e talaga namang papayat ka? Kailangan i criticize ng bonggang-bongga ang study na iyon dahil parang taliwas ito sa conclusion ng ibang mga studies. Isa pa, napakaillogical sabihin na dahil may fatty acid transporter ang kinakain mo e papayat ka na.

3. Medyo mataas ang calorie content ng mga produktong may L-Carnitine

Kung ang isang produktong nagcclaim ng pagpapapayat ay mataas na calorie content, maniniwala ka bang nakakapayat talaga ito? Ok, fine...'di gaanong mataas ang calorie content niya, pero kung iaanalyze mabuti ang nutrient content ng produkto, medyo nakakakunot ng noo. Bakit? Dahil mataas ang carbohydrate content ng produkto...

Ang 1 gram ng carbohydrate ay nagyiyield ng 4(kilo)calories. Ang bulk ng calories ng produkto ay galing sa carbs. Anong implikasyon nun? Ang primary energy source kasi ng katawan ay carbs, kasunod ng fat, at huli ang protein. Hangga't may available supply ng carbohydrates (as long as normal ka at 'di ka diabetic o may komplikasyon sa carb metabolism), carbs ang unang gagamiting nga katawan mo. So anong use ng L-carnitine sa carbohydrate metabolism? Wala. As in malaking WALA. Isa pa, kung magcoconsume ka lang lagi ng ganitong klaseng produkto (w/o the aid of proper diet and exercise) chances are, tataba ka pa lalo (o magkakadiabetes) dahil sa high carb content nito.

Kahit na marami na ang nagsasabing hindi totoo ang claims ng mga produktong may L-Carnitine, bakit nga ba parami-parin ng parami ang tumatangkilik sa ganitong produkto? Una sa lahat, mahilig tayong mga Pinoy sa instant. Lahat gusto natin madalian dahil sa panahon natin ngayon, sobrang halaga ng oras. Kaya mas nanaisin pa nating maniwala sa mga kasinungalingang magdudulot daw sa atin ng pagpapapayat kesa mag proper diet at mag exercise. Isa pa, parami din ng parami ang mga nagiging sexyng endorsers ng mga ganitong klaseng produktokaya agad tayong napapaniwala. Bakit? Ang produktong ineendorse ba nila ang dahilan ng pagiging sexy nila? I don't think so...And speaking of endorsers, andyan din ang mga endorsers na pangkaraniwang tao na nagbibigay daw ng testimonials about the effectiveness ng nasabing produkto. Madalas sila ay iyong mga matataba dati na ngayon ay slim na dahil daw sa pagconsume ng nasabing produkto. Mapapansing sa lahat ng mga testimonials, lahat ay dumanas ng proper diet at exercise. Paano nila nasabing ang pagpayat nila ay dahil sa kanilang produkto at hindi sa kanilang sariling efforts? Maaaring sabihin na nakatulong ito ng malaki sa diet at exercise, pero anong basis nun? Kahit nga ang mismong clinical study ng nasabing produkto ay walang control group. So paano naprove na nakatulong ito sa pagpapapayat? Nasa atin naman ang efforts kung gusto talaga nating pumayat, at 'di na natin kailangan ng kung ano-ano pang produkto na maaari pang makasama sa atin in the future (kung makakasama nga).

Kahit ano nga naman gagawin ng mga kapitalista, makabenta lang ng produkto. 'Di ako gaanong galit sa kapitalismo, pero naiinis lang ako sa mga pinagagagawa nila para lang kumita. Parang pinaglalaruan nila ang kamalayan ng mga tao. Maaaring may bahid ng katotohanan sa mga pinagsasasabi nila, pero masyado naman ata nilang ineextend ang katotohanan. Pero, ganun nga ba talaga tayo kabobo para agad maniwala sa mga ganitong klaseng strategy?

Kho's Anatomy

2009-05-23T12:32:00.005+08:00

Minsan, may pinabiling DVD sa akin si kuya. Dahil sobrang luma na ng pelikulang pinapahanap niya, kinailangan ko pang pumunta sa pinakamalakig mall sa Pilipinas para maghanap. Sinuyod ko ang buong mall pero 'di ko pa rin nakita. Puro out of stack ang sinasagot sa akin ng mga sales lady. Isang dvd shop na lang ang 'di ko napupuntahan. Kahit pagod na pagod na ako sa kakalakad, dali-dali akong tumakbo papasok sa shop para naman matapos na ang paghihirap ko.

"Meron po ba-"

'Di pa ako tapos sa pagtatanong, agad nang umalis sa harap ko ang sales lady. Siguro 'di niya ako narinig, pero parang nagmamadali siya. Noon ko lang narealize na lahat ng sales man at sales lady sa shop ay nagkumpol-kumpol na parang excited at tuwang-tuwa.

"Yan na ba 'yun?"

"Oo, ito nga!"

"Asan? Patingin naman ako!"

Umalingawngaw ang mga tanong sa loob ng shop pero wala pa ring pakialam ang mga tao. Napakaraming customer na gaya ko ang naghihintay ng serbisyo, pero parang nasa ibang mundo ang mga sales lady. Ultimo ang manager nung shop ay nakangiti pa at nakikiusyoso sa mga co-workers niya. Ano bang meron? Doon ko nakita sa gitna nilang lahat ang isang sales man na may hawak na cellphone. Parang may piniplay siyang video at magkahalong gulat at excitement ang makikita sa mga mukha ng mga nakapalibot sa kanya.

'Di ko na kinailangan ng isang segundo para maintindihan kung ano ang pinagkakaguluhan nila. 'Di ko pa naririnig ang pangalang Hayden Kho ay alam ko nang sex video niya ang pinagkakaguluhan. Nainis na lang ako at nagwalk-out. Wala na kong pakialam kung wala akong pasalubong na DVD sa kuya ko.

Nakakainis isipin na sobrang sikat na ng mga sex videos sa Pilipinas. Sabi nga nila, kung may copyright lang ang mga ito e siguradong mayaman na ang mga tao sa likod ng mga ganitong klaseng videos. Kahit sino ay may alam na tungkol sa pinakasikat na sex video ng taon. Kung publicity lang ang paguusapan, umaapaw na ang natanggap ng doctor-turned-celebrity na si Dr. Hayden Kho dahil sa sex video niya...o sabihin na nating dahil sa MGA sex videoS niya. Nakakatuwa ring dahil sa issueng ito ay halos 'di gaanong nagkaroon ng impact ang balitang may kaso na ng A(H1N1) virus sa Pilipinas. Ilang gabi na ngang laging may headlines tungkol kay Hayden Kho. Sino nga ba namang hindi maeeskandalo sa ginawa ni Kho? Hindi lang ang career niya at ng isang sexy actress ang pinahamak niya, patin na rin ng iba pang MGA babaeng sangkot sa MGA sex videoS niya. Wala na siyang maitatago sa publiko (literally).

Masisisi ba natin si Kho? Sa tingin ko, wala namang masama sa ginawa niyang pagvideo sa kaniyang "private moments" with his girlS, lalo pa kung may consent siya ng mga ito. 'Yun nga lang, bakit kailangan pang ikalat ang mga ito? Bilang isang doctor at isang celebrity, dapat sana ay naging maingat siya sa kanyang mga ikinilos. Lalo pa't hindi lamang iisa ang ginawa niya at alam ng publiko na may girlfriend siya na hindi niya kasama sa mga nasabing videos. Exhibitionist man siya o nymphomaniac,'Di ba't dapat ay nadiagnose na niya ang sarili niya dahil doktor siya? Kahit cosmetic surgery ang specialization niya, nagstay siya sa isang med school for at least 4 years. Does that disqualify him from being a credible medical practitioner?

Ngayong nanganganib ang lisensya ni Kho bilang isang doctor, may future pa ba siya? Sa palagay ko, meron pa naman. 'Di ako naaawa sa kanya dahil sa kahihiyang dinaranas niya ngayon dahil kagagawan din naman niya 'yun, pero sa pagkakakilanlan ko sa mga Pilipino, 'di rin magtatagal at lilipas din ang balitang yan. Siguro ay over-sensationalized pa ngayon dahil bago-bago pa lang pero kalaunan siguro ay 'di na 'to magiging malaking issue. Ang problema nga lang, maraming videos si Kho. Kung totoo ito, at unti-unti ang gagawing pagrerelease ng mga ito, marahil matatagalan ang publicity ni Kho. Gayunpaman, may ginagawa naman daw na effort si Kho. Balita ko nga ay nagpapatherapy pa daw siya para makarecover.

Buti pa ang mga videos ni Kho, madaling mahanap... Pero yung DVD na hinahanap ko, matatagalan pa ata bago ko makita.

Bakla ka ba?

2009-05-23T01:14:00.003+08:00

“Uy ‘di ako homosexual a! Yung boyfriend ko yung bakla, ‘di ako!”

Hindi ko alam kung maiinis ako o matatawa sa narinig ko. Siguro dapat akong matawa dahil usapang bakla din naman ang kapupuntahan nito, pero mas pinili kong magisip-isip na lang. Sa panahon natin ngayon, nakakalungkot isipin na marami pa ring maling konseptong umiiral sa lipunan natin.

Sa Pilipinas, sinasabing maraming mga bakla. ‘Di man daw sila nanganganak, patuloy pa rin ang pagdami nila. Sa telebisyon, sa mga pelikula, sa parlor, sa palengke, sa school. Kahit saan ka lumingon, imposibleng ‘di ka makakita ng bakla. Sa isang bansang binansagang konserbatibo at relihiyoso, kataka-takang marami na ang nagsisipaglantaran at sumasali sa animo’y pederasyon ng makabagong sexualidad sa katauhan ng kabaklaan. Pero kahit na parami ng parami ang mga bakla, parang ‘di pa rin nagbabago ang pagkakakilanlan sa kanila: nakakatuwa, artistic, mahilig magpaganda, pa-girl. Sa gitna ng mga simple at minsa’y kakatwang pagkakakilanlan sa mga bakla, talaga bang kilala natin sila?

Ano nga ba ang isang bakla? Mahirap ipaliwanag. Ang salitang bakla mismo ay may masalimuot na kasaysayan. Ayon kay Oriondo, ito daw ay nanggaling sa salitang bakli na nangangahulugang bali o baluktot na nagpapakita ng negatibong kahulugan ng pagkakaroon ng abnormal na pagkilos bagay na hinahalintulad sa mga bakla dahil sila ay kilos babae, sa halip na pangatawanan ang kanilang pagkalalake. Ayon naman kay Neil Garcia, ang salitang bakla daw ay nagmula sa salitang bayog na pangalan ng isang uri ng kawayan. Noong unang panahon daw, sinasabing tinatawag na bayoguin ang mga lalakeng kilos babae dahil sa pagiging malambot nila. Kalaunan ay nagevolve daw ang salitang ito at naging bakla. Kahit na iba-iba ang sinasabing pinagmulan ng salita, makikita na malaki ang koneksyong ng kabaklaan at pagkilos ng parang babae o effeminacy. Ayon pa sa Journal of Social Psychology, ang paggamit daw sa salitang bakla ay ang pagtukoy sa effeminate homosexuals at kailangang may kinalaman ito sa pagkilos ng parang babae para ang salitang ito ay magamit. Dito, makikitang may malaking pagkakaiba sa pagitan ng homosexuality at kabaklaan. Sa isang pagaaral na ginawa ni Hart, sinabi rin niya na ang bakla ay isang local marker lang at hindi synonym ng mga salitang homosexuality, transvestism, at hermaphrodism. Sa kabilang banda, ang homosexuality ay nangangahulugang pagkakaroon ng sexual attraction sa isang taong kapareho ng kasarian o sex, effeminate man o hindi. Kung susumahin, maraming mga pag-aaral ang nagsasabi na ang paggamit daw natin sa salitang bakla ay base sa kung ang taong tinutukoy ay kilos babae at may sexual attraction sa kapwa lalake. Kung tatanggapin ang ganitong ideya, masasabi ko na katanggap-tanggap ang sinabi ni Garcia na “… all bakla are homosexual[s], but not all homosexual[s] are bakla”.

Marahil sa Pilipinas ay marami ngang bakla. Pero gaano kaya kadami ang mga lalaking homosexual? Kung iisipin, ‘di kataka-takang makakita ng isang lalaking homosexual na brusko at machong-macho. ‘Di rin kataka-taka kung marami ang magulat kung malaman nilang homosexual siya. ‘Yun nga lang, kung magkataon ay tatawagin siyang bakla at yayayaing magladlad. Magladlad? Homosexual nga ang taong ito, pero hindi nangangahulugang bakla siya. Gayunpaman, unti-unti nang nagagamit ang salitang bakla sa pagtukoy sa mga homosexual. Hindi dahil magkatulad sila ng kahulugan kundi dahil walang direct translation ang salitang homosexuality sa Filipino, ‘di gaya ng salitang bakla na maaaring itranslate sa Ingles bilang effeminate homosexual. Marahil ang problema ng pagkakalito sa pagitan ng kahulugan ng homosexuality at kabaklaan ay dahil lamang sa pagkakaiba ng wika, particular na sa kakulangan ng lexicon o salita na kasintulad ng kahulugan ang mga salita sa ibang wika.

Ang problema pa sa ating mga Pilipino, kapag may nakita tayong bakla o homosexual, iniisip natin kaagad na ang baklang ito ay isa lamang babaeng nakakulong sa katawan ng isang lalake; isang lalaking gustong maging babae. ‘Di natin nauunawaan na sadyang may mga tao lang talaga na nagkakagusto sa mga kapwa nila lalake. Hindi dahil sa tingin nila ay babae sila, kundi dahil sa yun ang nararamdaman nila bilang lalake. Minsan nga ay may nakita kaming gay couple ng kaibigan ko. Bigla niyang tinanong sa akin, “Sino sa tingin mo sa kanila ang lalake?”. Hindi ba’t pareho naman silang lalake? Pero hindi ko rin siya masisisi. Sa lipunang gaya ng Pilipinas, bata pa lang tayo ay alam na natin na ang mga lalake ay para sa mga babae lamang, at vice versa. Marahil ito ang dahilan kung bakit kapag may gay couples tayong nakikita ay inihahalintulad natin sila agad sa isang heterosexual couple; na ang isa sa ay lalake at ang isa ay babae, gayong pareho naman silang lalake.

‘Di ko tuloy alam kung kinailangan kong sagutin ang mga tanong sa isip ko. Bakla ba ang kaharap ko o hindi? Siguro homosexual lang? O pareho? Kung magpapakateknikal ako at ibabase ang sasabihin ko sa tunay na kahulugan ng kabaklaan, siguro ay masasagot ko siya. Pero sa ngayon, kontento na akong mahirapan sa kakapaliwanag sa kanya ng tunay na kahulugan ng sinasabi niya. Kung sabagay, pinakamahirap ipaliwanag ang mga bagay na laging nakakasalamuha ngunit hindi pinapansin at naiintindihan.

Garcia, J. (1996). Philippine Gay Culture: The Last 30 Years. Philippines: University of the Philippines Press.

Garcia, J. (2004). Male Homosexuality in the Philippines: a Short History. IASS Newsletter,35, 13.

Hart, D.V. (1965). Homosexuality and Transvestism in the Philippines: The Cebuan Filipino Bayot and Lakin-on.

Oriondo, S. Isang Paglilinaw sa Salitang “Bakla” at Wikang Berbal ng mga Maricona na Resulta ng Kanilang Pakikipagsapalaran na Naging Bahagi ng Pag-unlad ng Wikang Filipino. Philippines, DC: Author.

Schrest, L. and Flores, L. (1969). Homosexuality in the Philippines and the United States: The Handwriting on the Wall. The Journal of Social Psychology, 9.

Photo from thebaklareview.blogspot.com/2008/02/daybreak.html

Another Senate Probe

2008-11-14T13:13:00.004+08:00

Ang uso ngayon ng mga senate probes. Lagi ko silang napapanood sa ANC (nag-plug?). Pare-pareho ang ending. Laging walang nabubuong conclusion.

Alam ko na sinusubukan naman ng mga senador ang lahat para malabas ang buong katotohanan pero sadya talagang mahirap. Napapaisip nga ako kung wala nga ba talagang sikreto na hindi nabubunyag. Sana nga talaga ay wala para naman may managot sa lahat ng mga katiwalian sa gobyerno na lalong nagpapahirap sa bansa. Kawawa naman yung mga mahihirap na siyang dapat na makinabang sa pondo ng pamahalaan na ninanakaw ng mga pulitikong gahaman.

Ngayon, maiba naman. Heto yung mga lagi kong napapansin sa mga senate probes:

Syempre, unang-una na ang mga sarcastic remarks ni Miriam. Paborito ko yung mga banat niya kahapon kay Bolate, este Bolante. Idagdag mo pa ang hindi ko mapaliwanag na manner of speaking niya. Ang ewan. Basta. Hindi kumpleto kung wala siya.
Hindi rin siyempre mawawala ang trademark Tagalog ni Sen. Chiz. Hindi ko alam kung ganun lang talaga niya kamahal yung sariling wika natin. O kaya eh hindi lang talaga siya ganun kagaling mag-English at nahihiya siya (which most likely ay hindi). O gusto lang talaga niyang maiba. Sa tingin mo?
Tapos, ang mga text reactions ng mga viewers na naiinis na parang nagagalit na kay Jinggoy. Ako rin. Sana i-mute yung broadcast pag siya na. Nakakainis lang kasi talaga. Nakakairita. Siguro dahil ang yabang kasi niyang magsalita tapos meron pa siyang nakakalokong ngiti. Pwede rin naman kasi na dahil anak siya ni Erap kaya yun.
Sobrang laki ng mga numbers lagi na pinag-uusapan. Sa bagay, hindi naman magiging malaking isyu kung bente pesos (lang). Tapos si Sen. Mar Roxas, siya ang pambato ng Senado pagdating sa math. Mahusay siyang mag-guesstimate or siguro talagang magaling talaga siyang mag-estimate. Kahit alin sa dalawa, halos pareho na rin yun.
Madalas din na accusatory yung atake ng pagtatanong ng mga senador. It's something na I find unfair lalo na kapag talagang nahuhumiliate na yung tinatanong. Kaya talagang pinupuri ko si Sen. Cayetano kasi pag siya yung nagsalita, may power kahit di siya nagtataas ng boses o kahit intonation lang. Kagalang-galang. (Jinggoy: ahemmm!)
Panghuli, ang lilikot lagi ng mga mata ng mga nasa hot seat. Pati si Lozada, ganun. Alam ko sabi nila, nagsisinungaling pag ganun. Sabi lang naman nila.

Ang ikli lang ng nabuo kong list. Paano kasi eh may isa pa akong napansin. Laging hanggang sa recess (lunch break) lang ang napapanood ko kaya yung mga nagtatanong lang sa first round ang inaabutan ko. Kaya kayo kung meron pa kayong mga napapansin madalas sa mga senate probes, pa-comment na lang.

Again

2008-11-14T12:34:00.003+08:00

Magdadalawang buwan na rin akong walang pinopost. Meron kasi akong hinanap. Inspirasyon.

Hindi ko alam kung nawala ko siya o ni-let go o talagang duwag lang ako na wala akong ginawa para di siya mawala. Magulo. Basta alam ko natagpuan ko na siya ulit.

Iba kasi kapag may isang tao o bagay na nagsisilbing inspirasyon mo eh. May kung ano sa inpirasyon mong yun na nagbibigay sa iyo ng di maipaliwanag na drive para magawa mo yung mga bagay na di mo normally nagagawa. Para siyang adrenaline rush na everyday nasa iyo, di nawawala.

Siguro kasi gusto mong ma-impress sa'yo yung tao na yun. Gusto mong ipakita sa kanya yung positive effect na nadudulot niya sa'yo. Siguro rin kasi gusto mong ma-express lahat-lahat ng nais mong sabihin sa kanya kaya kung anu-anong mga bagay ang naiisip mong gawin para maparamdam sa kanya. Pwede rin na dahil sa gustung-gusto mo kasi talagang makamit yung isang bagay. Tulad ng pangarap.

Dahil sa matinding pagnanais na makamit yung hangarin na yun, ginagawa natin ang lahat ng ating makakaya. Ang mga magulang natin, nagtatrabaho at inaalagaan tayo ng mabuti kasi may pangarap sila para sa atin. Tayo ang mga nagsisilbing inspirasyon nila. Ako, ngayon, nag-aaral ako ng mabuti kasi nais ko talagang makatapos. Gusto kong sulitin at suklian yung lahat ng ginagawa nila. Siyempre, alam kong para rin sa'kin ito para magkaroon ako ng magandang kinabukasan.

Kaya ikaw, kung wala kang maisip na kahit anuman o sinumang inspirasyon ngayon, huminto ka sandali. Mag-isip ng mabuti dahil may mali.

temptations may not be temptations at all

2008-11-14T00:06:00.005+08:00

i read my last post. natuwa naman ako kasi nakapagsulat ako ng ganung topic na entry.
natuwa din ako kasi i found that at this point, i think i am wrong about what i said with my last entry. hehe, at some parts lang naman. i read a very interesting speech earlier and i madeit a basis for what i will be saying later on. :) , like buddha, i am enlightened.haha. here are my fave lines from the speech:

"I’m here to tell you this. Forget about your life expectancy. After all, it’s calculated based on an average. And you never, ever want to expect being average."-- live your life to the fullest daw kasi. kunwari, kapag nagwowork ka daw or nag-aaral ng super seryoso, you are not really making a living out of those activities. actually, pinaiikli mo daw. habang may oras ka, gamitin mo yun sa gusto mong gawin at love na love mo gawin kahit walang bayad. work kills i assure you.

"be hated. It’s not as easy as it sounds. Do you know anyone who hates you? Yet every great figure who has contributed to the human race has been hated, not just by one person, but often by a great many. That hatred is so strong it has caused those great figures to be shunned, abused, murdered and in one famous instance, nailed to a cross. " ---ayus di ba? sabi nga dito, kapag may ayaw sayo ibig sabihin nun maytaong kumukuwestiyon sa righteousness mo. ayus yon kasi ibig sabihin nun, you are right on your principles and advocacies. :)

"You will also find that it is no great tragedy if your love is not reciprocated. You are not doing it to be loved back. Its value is to inspire you. " at ito ang bonggang bongga, hehe. ngayun ko lang ito narealize! haha. di ko maexplai kung paano ko nakonek ito dun sa temptations pero, nakonek ko at masasbai kong mali nga ako sa ilangmga bagay dun. :)

ayus ba?hehe. i so love the speech!

Discernments and Realizations

2008-09-29T12:56:00.007+08:00

Watching a movie really takes my heart pumps fast because of excitement, especially when it really catches my attention. This was my feeling when I watched the film "The Phantom of the Opera" last September 22 in the Arete Discussion, one of the activities in Philosophy Week. Many claimed that this was really a good movie. I have no clue at first how the story goes, but one thing was circling my mind this film is worthy to watch.

As the film was rolling, many thoughts came into my very imaginative mind. I thought that this would really scares me because it simply reflects in the title. But as the story goes, I realized that it was not all about horror or suspense. There was puzzle to be solved and many questions I started to conceptualize. Who was the Phantom? Is there really an opera ghost? How the people in the opera house deals with this Phantom of the Opera? These were some of the questions I would like to be answered but unfortunately these were left hanging because of the power supply problem.

Eagerness of knowing what happened in the end, I searched the summary in the web. I found the answers to some of my questions but I was not satisfied. Reading the synopsis of the story help me realized what was the essence at all. It was how the characters played their roles and these roles portrayed different type of personality that we people could relate to, especially when it comes to love.

The character of the Phantom showed that we could do our own way to prove others what we feel. A love for someone was really a strong key to do an extraordinary thing. That was how he expressed her loved for Christine (the lead singer in the play). He did everything to win her heart. But sometimes there are things that we should let go if we feel that it is not meant for us. Based on what I've read in the web he set her free and let her be with Raoul(the childhood friend of Christine). I realized that letting go makes our personality grow stronger. And letting go doesn't mean that we have to forget the person we love, we just have to accept the fact that other person/s make/s them happy.

While Christine who was very amazing had made a strong belief that the phantom existed. She didn't let her stand go down. That was the spirit we must have in order to motivate ourselves in doing an action. if we know how to defend our claim, we just have to carry with us the justifications. We must not be easily persuaded by others of what they believed in. That was the character played by her. She rendered how to carry the love for the things she believed in.

The whole story covers how love could be express in different ways. Love for the opera, parents, friends, loved ones, beliefs and things we consider that determines our lives. All these were greatly interpreted by the characters. And I feel that these really be practiced in our everyday lives. (I hope I could finish watching the whole story.)

>>reflection paper ko to sa philosophy class namin.. just wanna share it with you.. (d ko yan napacheck kung tama lahat grammar..hehe pasensya nlang po..)

Timepers

2008-09-15T11:35:00.005+08:00

Hanggang ngayon, hindi ko magets kung bakit nung mga bata pa tayo pag gusto nating itigil pansamantala ang laro eh ang sinasabi natin ay "timepers". Time first? Ewan. Anyway, speaking of laro nung tayo'y mga bata, gusto ko lang i-share sa entry na ito ang sa tingin ko ay ang mga pinakawalang kwentang laro na nilaro natin nun.

3. "Name Race"
===> Hindi ko talaga alam ang tawag sa larong ito pero ito yung laro na ang pangalan lang natin ang ating pamato. Bale may isang taya tapos magbibigay siya ng letra. Kung ilan yung ganung titik sa pangalan mo, ganun din karami yung ii-step forward mo o kaya'y ilulukso. Unahang makarating dun sa kung saan yung taya. Nasabi kong walang kwenta ito dahil kahit sinong gustong papanalunin nung taya, pwede. Magsasabi lang siya ng letra na papabor dun sa nais niyang mauna. Tapos yung ayaw niya talaga, kawawa.

2. Paramihan ng tao
===> Ito ang number 1 na laro sa loob ng classroom. And kahit wala siyang kwenta, nakakaadik siya ng sobra. Una, kukuha ng libro tapos pipili ng side, kanan o kaliwa. Tapos sa bawat lipat ng pahina, kung kaninong side yung mas maraming tao, siyang panalo at pipitik sa natalo. Ang problema lang sa laro na ito eh hindi library ang classroom. So basically, ulit-ulit lang ang mga librong ginagamit, textbooks. At dahil dun, pwede mo munang ireview ang mga aklat na meron kayo bago makipaglaro. Haha! Talagang may review pa. Exam?

1. Kotseng Kuba Lock
===> Siguradong alam mo na ang tinutukoy ko. Ito yung laro na hindi talaga laro. Bale parang pang-asar lang talaga siya. Ang tanging kailangan lang eh mauna ka dapat makakita run sa kotseng kuba. Dahil kung hindi eh siguradong tatamaan ka sa ulo. MASAKIT! At ang mas masakit pa eh pagkatapos mong mabatukan, makikita mo na ang mga kasama mo na nakasaludo. Meaning, hindi mo na sila pwedeng batukan. (Bakit kaya kapag binabatukan ka eh hindi batok kundi ulo ang tinatamaan?) At pag ganun, talagang maaasar ka ng todo dahil di ka makaganti. Lesson: Laging magsuot ng helmet.

Yun na. Kung sa tingin niyo eh may mas walang kwenta pa sa mga yun, paki-comment na lang at nang malaman nating lahat. Hanggang dito na lang. May paparaan kasing Beetle (di na ngayon kotseng kuba ang tawag). Scout salute!

Deadline

2008-09-12T21:58:00.010+08:00

Kung pwede lang, mas gusto ko sana kung alam ko yung eksaktong petsa ng aking kamatayan. Sh*t! Ano na naman ang tinira ko at bigla kong naisip ang kamatayan? Alam ko namang matagal pa 'yun. Masamang damo.

Hindi pero totoo, mas ok talaga kung alam ko kung kailan ko lilisanin ang mundo. Kasi pag ganun, magkakaroon ako ng sense of urgency na ma-accomplish lahat ng nais ko sa buhay. Pag ganun, mamamatay ako na walang unfinished business. Mawawala ako na hindi nagreregret sa kung anumang hindi ko nagawa. Tapos kasi pag ganun, pati yung mga tao sa paligid ko apektado. Pati sila mapipilitan sila na gawin nila yung nais nila sa akin or yung nais nila kasama ako. Sobrang saya siguro nun.

Happiest days for sure yung mga araw na yun. Hindi sila tulad ng mga araw bago yung deadline ng isang school project. Nagmamadali pero walang kaayusan. Hindi sila kagaya ng mga oras bago ang isang importanteng exam. Kinakabahan para lang ma-mental block. Yun yung tipong deadline na alam mong pagkatapos magiging masaya ang lahat. Tahimik.

Ngayon kasi, que sera sera. Gusto ko lang magising, kumain tapos matulog. Pero siguro kung alam ko na next month or next year na malalagutan na ako ng hininga, magsisimula na siguro akong gumawa ng mga makabuluhang mga bagay. Susubukan ko lahat ang mga nais ko pang maranasan. Aamin na rin nun siguro ako sa kanya (ang magreact, pangit!). Pero talaga, mas ok talaga siguro kung alam ko na yung araw na yun para maipahanda ko na yung aking lapida. Basta ba huwag lang akong sabihan one day bago yun. Six months pwede na.

RELATED MOVIE: The Bucket List

Dress Calendar

2008-09-06T02:38:00.012+08:00

Para sa entry na ito, gusto ko lang ishare ang isang bagay na aking sinimulan ngayong semester. Tinatawag ko itong aking dress calendar.

Bale ang pinaka-purpose niya eh ang mamaximize yung gamit ng aking limited number na damit. Nag-aaral ako sa isang university na walang uniform kaya yun, bawat araw na may pasok, ibang damit. Kaya ngayon, meron akong excel file kung saan nililista ko yung sinusuot kong pantaas sa bawat araw. Yung pants kasi inuulit ko dahil di naman masyadong halata tsaka para makabawas sa labahan. Pero para sa mga gustong mag-try nitong dress calendar lalo na sa mga babae, mas ok kung mas specific. Mas maayos kung yung buong get-up yung nakalista para mapagmi-mix and match mo yung mga damit mo at nang dumami pa yung pwede mong isuot. Kahit sa isang totoong kalendaryo lang kayo maglista, basta nababasa, ok na.

Wala naman sigurong masama. Ako, it's not that I really care sa kung anumang sasabihin ng iba pero ganito lang talaga siguro ako ka-organized. Dati sa pananali ng sintas ng sapatos lang ako talagang maayos (na tinatawanan ng iba) pero ngayon, lumala na. At least, napapahaba ko yung buhay ng aking mga damit. Nakakatipid ako. Nakakasave din pala ng oras yung ganitong habit dahil di na kailangan masyadong mag-isip kung ano yung isusuot. Tapos nakakatulong pa sa akin dahil kahit di karamihan ang mga damit ko eh di masyadong halata. Though sabi ko nga, wala naman talaga akong pakialam sa sinasabi ng iba. Basta para sa akin, mas mabuti nang di nangangapa kaysa maging isang burara.

temptations

2008-09-06T00:14:00.002+08:00

“What was the hardest thing you’ve ever done in your life?”

This was the very vague or broad topic I had for my impromptu speech. When I picked it, it was really hard to think considering that I know that I really am not a creative person with this kind of thing. In addition to that is the stage fright that is really hard to ignore when you are already in front of the audience. But since that speech has a very big contribution on my grade to our speech class, I told myself that I must do this thing and I have no choice but to do this thing with the best attitude that I can. So, I geared up and stood in front of my 27 person audience.

I delivered a very shallow speech . I just thought at that time that my speech was enough to awe or involve my audience. Maybe, it was because of the nervousness that I felt at that time that made me think of the shallowness of my speech. Also, maybe it was also because of the nervousness that I felt that it was the best thing that I can do with my speech. But now, I think, I can do better than that . So, I hope that I can make it up with this journal.

“What was the hardest thing you’ve ever done in your life?”

Since I was a child, I was oriented by my parents to prioritize my studies because it was the best thing that I can do for myself and for my family. So, anything that can distract my concentration on my studies, I must ignore them. I call these things temptations and ignoring the number one temptation for me is the second hardest thing I’ve ever done in my 18 years of existence. The first one, as you may remember, was letting my father go to one of the most dangerous places on this earth to work. And the second one will be ignoring the temptation of having a romantic relationship.

I was linked mutually more than once with a guy since elementary. During my elementary days, I was able to ignore that feeling because I kept reminding myself that those kinds of feelings are not true and do not last forever at that early age. I entered high school and again, I had the same feelings with different guys . I think that the feelings just shifted to a different person because I had the intuition of rejection even before we have settled things between us. But at the end, I realized that the feelings are not really the same because they had different intensities and sources. I really can’t describe the feeling, but in general, it hurts. In my life, I’ve experienced 2 greatest longings, happiness, and hurt. These happened because I have to ignore the temptation of involving myself more with these special persons. During those times, I had this very painful prick that gave me maximum of 3 crying nights. I knew that I am not hurting only myself but I am also hurting those 2 different persons because I chose to ignore the temptation of having deeper relationships with them. Again, during those times, for my and my family’s future, I had to ignore the temptation. Damn. Why does my future have to hurt my present and past that much?

I am not an emo, but maybe at this point, I am. Because for the nth time, I am ignoring another temptation for my more secure future. I am not yet involved deeply with him, but I know, I am nearing there. Ignoring this temptation is hard right now, I do not want it to be harder.

--inuulit ko po, hindi ako emo, dito lang siguro.haha. sarap magsulat! Wuhoo!

hanggang kailan??

2008-08-31T14:38:00.005+08:00

mula sa isang karanasan ng isang kaibigan naisipan kong sumulat ng pangalawa kong entry sa blog na ito.. sa wakas, nagkaroon na ulit ako ng time para gumawa. tagal ko rin hinintay to.

tulad nga ng sinabi ko kanina mula ito sa karanasan ng isang kaibigan, gusto ko lang ulit iparealize sa ibang tao kung ano ang kahalagahan ng concept na "TIME".

hindi ko ikkwento sa inyo kung ano nangyari sa kaibigan ko pero ang gusto ko lang ipoint sa blog ko na to, e hanggang kailan mo hihintayin ang pagkakataon para mangyari ang isang bagay kung hindi ka gagawa ng paraan para mangyari ang gusto mo. isa itong tanong na naisip ko kanina lang. talaga bang dapat mong hintayin ang pagkakataon?? o talaga bang may concept ng pagkakataon??

paano ba nagkakaroon ng pagkakataon?? chances? ang hirap sagutin. kahit ako hindi ko maisip ang sagot. marami siguro mag-iisip na right TIME ang makakasagot dyan. e tanong ko lang ulit paano mo ba malalaman kung kailan ang right timing db??

sa palagay ko kasi, hindi talaga nalalaman ang lahat ng ganyang bagay.. lalo na ang right timing.

kaya dapat habang maaga pa, lahat ng pwede mong gawin para sa araw na ito gawin mo na. wag ng ipagpaliban pa.. kasi bawat oras, minuto at segundo ay mahalaga sa buhay ng tao.

we must take all the opportunity we have para magawa ang gusto natin lalo na pagdating sa usapang love. ok, I'm not the right person to discuss all the things about love. yung mga nakakakilala lang sakin ang nakakaalam kung bakit. anyway, sa topic na to saan pumapasok ang time and chances? sa paghihintay kung kelan mo sa sabihin ang nararamdaman mo.. hahayaan mo nalang bang hintayin ng hintayin ang pagkakataon para lang masabi nafifeel mo. wala akong gustong patamaan pero sana maisip ng iba na maraming tao ang naghihintay para sabihan sila na gusto sila. o pamansin sila.

isa pang point, hindi mo malalaman ang status ng isang bagay kung hindi ka magtatanong. at wala kang lakas ng loob para magtanong o magsabi ng nararamdaman mo.. dba?

sana sa lahat ng mga nakakagets sa mga sinabi ko, marealize niyo sana ang mga bagay na ito. tama lang siguro ang maghintay at wag maging padalos dalos pero kung sobrang tagal na at wala pa rin nangyayari tama pa bang paghintayin ang sarili?

gusto ko lang iclear na hindi ako galit sa mga torpe pero gusto ko lang talaga marealize niyo na walang patutunguhan kung itatago niyo nalang nararamdaman niyo. pwera nalang kung gusto niyong maunahan kayo ng iba.

at ang last wordS na masasabi ko lang sa inyo... MAKE THE MOST OUT OF THE TIME GIVEN TO YOU... YOU WILL NEVER KNOW WHEN WILL THIS END.

Wanted!

2008-08-22T18:58:00.007+08:00

Sabi nila walang panalo sa giyera. Pero kung ako ang masusunod, gusto ko sanang magdeklara na ng all-out war laban sa mga MILF. Short-term pain pero long-term gain.

Ang hirap din naman kasi nilang intindihin. Gusto nilang sila ang masunod. Pero hindi yun tama. Kung tutuusin ay wala silang karapatang magdemand dahil wala naman talaga sila sa lugar. Hindi sila bahagi ng Hukbong Sandatahan pero armado sila ng matataas na kalibre ng armas. Terorista. Kinukuha nila ang gusto nila sa pamamagitan ng dahas.

Kamakailan lang, sumalakay ng walang awa yung isang faction ng kanilang grupo sa North Cotabato. Ngayon, tinutugis na ng militar yung grupo ni Kumander Bravo at Umbra Kato na siyang sinasabing nanalakay. Sabi ng pamunuan ng MILF, walang basbas nila yung ginawa sa North Cotabato pero ayaw naman nilang isuko yung mga may kasalanan.

Ngayon, pansamantalang nahinto ang negosasyon para sa MOA (memorandum of agreement). Tapos gusto na ring idagdag ng gobyerno ang disarmament bilang bahagi ng kasunduan. Di naman pabor ang MILF sa nais ng gobyerno. Ako sa tingin ko, talagang dapat na maisama ang pagdisarma kung magkakaroon man ng kasunduan sa pagitan ng mga rebelde at ng gobyerno. Kasi kahit na may ceasefire o anumang kasunduan para sa kapayapaan, mananatili pa rin silang threat sa national security hangga't may pinanghahawakan silang mga armas. Kung pwede nga lang eh buwagin na lang ng todo yung grupo.

Habang tumatagal, lalong lumalabo yung tyansa na magkakaroon ng kasunduan sa pagitan ng dalawang panig. ALL-OUT WAR na lang talaga siguro. Sa bagay, nasasabi ko lang naman ito dahil di ako nakatira roon sa Mindanao. Hindi ako kasama dun sa mahigit isandaang libong pamilya na apektado ng bakbakan. Hindi ako kasama sa kanila na palipat-lipat ng tinutuluyan para lang muling masikatan ng araw kinabukasan. Sana talaga ay maayos na ang lahat ng ito. Sana nga ay maghari na ang kapayapaan na wala ng papatak pang dugo.

911

2008-08-20T11:59:00.011+08:00

Phone rings. Family friend. She asked me to go to her parents' apartment and check on her mom. Her dad told her that her mom fell off her bed. I obeyed. I came down and went to the next building where her parents' apartment is. Our friend's dad opened the door. Their apartment is on the third floor.

Apartment door opens. I asked him what happened. He said that he just suddenly heard a loud noise from his wife's room then saw her lying on the floor. He added that his wife was about to stand up when she fell. She looked hurt, sitting on her bed. She said that she couldn't stand or even move her right leg. Phone rings. It's their daughter again. I informed her of her mom's condition. She said that she's gonna call for ambulance. I went downstairs to wait.

Sirens wailing. Fire truck. Three men came down and asked me if we were the ones who called for ambulance. I said yes. They asked me what happened. I told them that the old woman fell off her bed and couldn't move her right leg.

Upstairs. The old woman could speak no English. She could even hardly speak our own. The firemen wanted to get answers directly from her. I did my best to do the translation. She was responding except for some which she didn't quite understand. She seemed to be afraid. The medic finally arrived. Only the three of us were left in the room.

Outside the room. The firemen and other medics were talking to our family friend over the phone. They were trying to get information about the medical history of their patient. Diabetes. Stroke. (I'm not sure if there's something else.) Our friend said that she was on her way. She said she was going to meet them at the hospital.

Inside the room. I was still translating. The medic asked her to touch the part of her leg that hurts. She touched her knee. Then he asked her if she wanted to go to the hospital. Our friend's mom didn't know. The medic said that she might had torn a ligament or a meniscus. The medic took out his penlight and checked her eyes. He then checked her blood pressure, sugar level and her lungs. Everything seemed to be fine. The medic then said that she really needs to be brought to the hospital to have her knee checked. The old woman nodded. She still seemed to be afraid. The medic asked me to try to calm her down. I softly told the old woman that she doesn't have to be afraid and that they were just trying to help her.

A chair is being brought in. The firemen carefully lifted the old woman and made her sit on the chair. Seat belts lock. They brought her downstairs. Outside, they put her on a stretcher then into the ambulance. I was just watching... Closely watching, waiting for my first 911 experience to end.

I went back home and it took me some time to recover. It was just that I was still shaking a bit then and was worried. Deep breath. Back to normal.

She's still in the hospital right now. They've said that she has a broken hip. She's scheduled for an operation so she needs to stay in the hospital for a while. Hope she gets well soon.

Basta ako (sana) pag yung mga magulang ko na yung tumanda, gusto ko nandoon ako lagi para sa kanila. Ayoko silang mapabayaan. Naging mabuti rin naman silang mga magulang. Responsible provider ang tatay ko tapos nanay ko maasikaso naman siyang maybahay. Yung bilang ng taon na iintindihin at aalagaan ko sila ay kaunti lamang kung ikukumpara sa tagal ng kanilang paggabay sa akin. Tama lamang siguro na suklian ko lahat ng oras at pagmamahal nila sa akin. Tapos pag sila naman yung na-911 (pero sana huwag naman), gusto ko nandoon din ako. Gusto ko magawa ko rin nun yung lahat ng aking makakaya para lang matulungan sila. Sana ganun din yung gusto mo. Sana.

Math Tutor

2008-08-15T07:33:00.004+08:00

Kung tulad ka ng marami na nahihirapan sa math, heto na ang website na kailangan mo.
Ipinakikilala: Mathway.com

Nakakamangha talaga yung site na 'to. Mula basic math hanggang calculus, kaya niya. Ang galing talaga dahil kahit integration by partial fractions at yung mga convergence tests para sa mga infinite sequences and series pwede. Ngayon pa lang ako nakakita ng ganito kagaling na math site. Dati kasi, ang alam ko lang na pinakamadali and free na lugar sa web na maaaring mapagtanungan tungkol sa math eh Y! Answers. Kailangan mo nga lang dun maghintay sa mga users na sumagot. Pero ok din yun.

Dito naman sa Mathway.com, kailangan mo lang pag-aralan yung syntax ng paglalagay ng equation. And di naman siya mahirap. Pagkatapos nun ay ang pinaka-AYOS! na feature ng site: step-by-step na solution bago ang final answer. Di ba ang galing?

Basta. Check niyo na lang siya pero huwag naman sana kayong umasa na lahat-lahat ay masasagot niya. And huwag niyo sana siyang abusuhin. Treat niyo lang siya bilang isang guide at hindi direktang tagasagot ng mga homeworks niyo. Mas ok pa rin kung kayo muna ang mag-try sa problem. Di naman kasi talaga mahirap ang math. Kailangan niyo lang intindihin ng mabuti tapos haluan lang ng sipag. Sanayan lang.

TV Addicts

2008-08-10T11:05:00.007+08:00

Alam niyo ba na tayo ang pangalawa sa may pinakamaraming oras na nilalaan sa panonood ng tv? 21 hours per week. Tanging Thailand lamang ang may mas marami, 22.4 oras kada linggo. Kaya naman sana ay ayus-ayusin yung mga programa natin sa telebisyon. Yung tipong sana sa panonood natin ng tv eh may mapupulot tayong mga aral at kaalaman o kaya naman maeentertain talaga tayo ng husto.

Pero hindi ganun yung nangyayari eh. Dalawang bagay ang naiisip kong pinaka-dahilan kung bakit bumababa yung quality ng mga programa: commercials and sensuality.

Commercials kasi ang dami ng time na kinoconsume nila. Halos kalahati ng timeslot ng isang programa eh commercials. Nababawasan na yung time para sa mismong palabas. At dahil umiikli yung palabas, di na siya masyadong nalalagyan ng palaman. Laging mabababaw ang mga stories. Tapos pinupuyat pa nila tayo. Ang li-late ng matapos. Yun tuloy wala ng masyadong nakakapanood nung mga informative na documentaries. Yung mga isinisiwalat na kung anu-anong mga bagay sa mga dokyus parang gusto na lang talagang itago sa dilim at nang walang makaalam. Ang mas ayaw ko pa eh sa mismong palabas eh present pa rin yung mga ads. Nakakadistract. Yung set ng Wowowee parang tindahan ng mga kung anu-anong supplements. Tapos sa Dyesebel, bahagi na ng story ang Sunsilk. Alam ko na mahalaga ang mga advertisements para mapagpatuloy yung mga programa pero huwag naman sanang halos kalahati ng timeslot ng mga programa eh ilaan para sa mga commercials. Please naman.

Tapos tungkol doon sa sensuality, hindi ko magets kung bakit halos lahat ng programa ngayon eh may pa-sexy na atake. Parang halos lahat desperado na maka-attract ng manonood. Natatandaan ko yung sa Marimar nung gabing magpapaalam si Sergio kay Bella, isang episode yung kanilang bed scene. Yun namang Lobo, nagka-fashion show sa story kung saan nag-bikini si Lyka pero wala naman talagang naitulong yung part na yun sa story. Tapos dagdag mo pa yung mga dancers sa mga variety shows, laging naka-sexy outfit. Alam ko na sa mga sinasabi ko eh I sound conservative pero di naman kasi talaga tama. Kahit di naman kailangan eh ginagawa pa rin nilang sexy para lang makaakit ng manonood. Di nila inaalala na ang daming mga batang nanonood ng pinapalabas nilang mga very graphic na intimate scenes. Actually kahit mga violent scenes, very graphic na rin. And lahat ng yun ay di naman talaga ganun kaimportante. Kahit disente ang dating ng isang palabas, kung ok naman yung acting at yung iba pang elements eh siguradong papatok. Kaya ako sa mga palabas ngayon sa tv eh talagang pinupuri ko yung Ako si Kim Sam Soon (maliban lang sa madalang na paglabas ni Maureen Larrazabal) at My Girl dahil talagang nagpoprovide sila ng tunay na entertainment na hindi nangangailangan ng sexy scenes. Sa mga dati naman na recent pa rin kahit papaano, humanga talaga ako sa Impostora and Maria Flordeluna. Yung mga yun kasi talagang idinaan sa acting na super effective.

Sana nga maayos ang programming sa tv. Ako kasi hindi lang 21 oras kada linggo kung manood. Sobrang higit pa run. Kaya sana nga maging mas makabuluhan pa yung panonood ko ng tv. (Isa po pala talaga akong proud Kapuso pero para sa entry na ito eh sinubukan kong maging unbiased. Kung may napansin man kayo na di sinasadyang pagkiling sa isang panig, kayo na lamang po ang bahalang magpasensiya.)

"Holding ON"

2008-08-10T10:44:00.003+08:00

In a situation where an individual needs to choose between holding on and letting go, it's more likely that he will decide to let go than to fight for what he wants. It is always conventional to do things that you know won't hurt you.
Nakakatawa mang isipin, we are afraid of taking risks sa mga bagay na alam nating masasaktan lamang tayo. Hindi pa man sinusubukan, gusto ng mag let go.
Paano mo malalaman ang magiging outcome ng isang bagay kung hindi mo man lang susubukan na maghintay at ipaglaban ito. Kung matotorpe ka lang sa isang sulok, it seems hindi yun letting go, pero sign ng pagiging duwag. Mahirap mag-assume hanggat walang nangyayari. Why not hold on and wait. Pero walang magagawa ang paghihintay kung wala ka rin namang gagawin. Malay mo, sa paghold on mo... magiging posible ang inakala mong hindi mangyayari.
Totoo ngang wala sa atin ang kontrol kung ano mangyayari sa buhay natin, pero nasa sa atin pa rin ang kakayahan para kahit papano magawa nating maabot ang pinapangarap natin.
It doesn't really matter on how you let go, it's about how you hold on.
Pero every action, may katumbas na consequence. You must be ready kung ano man ang kalalabasan ng magiging decision mo.

Once you've already let go, have the courage that you might never have that person again,
because goodbyes are not created for nothing...
It really ends something.

The Art of Letting Go

2008-08-03T10:15:00.005+08:00

Will you hold on or will you let go?

There are times in our lives when we need to make such decision. It's really a hard one but we just can't choose both. We can't because we're not allowed to. And even if we were allowed, choosing both would only be futile. Futile because we'd only end up nowhere. So now if you ask me which is really the better option, I should say that it's letting go.

The thing is nobody has full control over his life. Yes, you may be the one who decides for yourself. But you are not the one who decides for other people around you who also affect your life. So when you're stuck in a situation where you are to face such dilemma, choosing to hold on won't do you much good.

If you are to hold on, you're hoping that things will go the way you want them to. But what if, which is more likely than not, they won't? If that happens, then your life would only be worse. Besides, if you continue holding onto something, then it's going to be harder for you to live away from the past. And living in your past is not much different from not living at all. You see things very differently. You always try to compare things with what happened before. And what happened before won't ever be the same as now. Holding on would only make you forget how to appreciate the present, how to appreciate life.

As I said earlier, nobody has full control over his life. So why then do you need to let go? Because it's the only way for life to continue. If you let go, then you let life flow on its own. If you let go, you risk less while knowing that there's a sure reward at the end. A sure reward. It's because whatever the outcome will be, either good or bad, you wouldn't have to start over. You'd only see things that happened as learning experiences. Unlike when you hold on and fail, you'll need time to recover before starting over. Also, if you let go, you won't find it hard to see beauty in your life. You won't be having a hard time dealing with your present. Peace of mind. That is what you'll find.

Though you need to learn it first. Letting go is one of the hardest things in life. It requires a lot of preparation before you can pull it off. There's just no turning back. But let me stress for the last time, letting go is a sacrifice that surely knows how to pay off.

SONA ni Gloria

2008-07-29T13:10:00.004+08:00

Ngayon ko lang papanoorin yung SONA (State of the Nation Address) kahapon ni Pangulong Arroyo. Di ko napanood ng live kasi alas-quatro ng madaling araw nun dito sa amin kaya naisipan ko na lang na sa internet panoorin. Kakaiba yung gagawin ko para sa entry na ito kasi I will be blogging in real-time. Itatype ko kung anuman yung reaksiyon ko sa anumang nangyayari sa video. Sana di ako maiwan ng video.

play...

Puno ang Batasan. Madalang lang 'to. Ang daming gustong makibeso and makikamay kay PGMA. Puro nakangiti and nakaporma sa kani-kanilang mga formal attire.
The joint session is called to order. Ang liit ni Gloria. Na-sandwich siya sa pagitan nina Villar at Nograles.
Tindi ng opening statement. Pinagyabang ni Gloria yung economic improvement nung end of 2007. Pero sinundan naman niya ng tungkol sa kasalukuyang world economic crisis.
Self-reliance. Gandang pakinggan ng iniistrive natin. Pero kailan nga kaya darating yung araw na di na natin halos iaasa sa iba yung mga pangangailangan natin?
Wow! Totoo ba yun? Ayon dun sa graph na pinakita eh bumaba raw yung self-rated poverty mula nung 1987.
Nagtagalog din si Gloria sa wakas. Nag-aalala raw siya sa lahat (iba't ibang uri ng tao). Nag-aalala raw siya "because they are our countrymen".
Pahintu-hinto si Gloria sa kanyang speech. Ang daming mahihinang palakpak na dapat eh inisahan na lang para lumakas.
VAT naman ngayon ang pinagmalaki. Ako, pabor din naman ako sa VAT eh dahil di naman kasi strict yung income tax collection system natin sa bansa. Kailangan din naman ng budget ng gobyerno and makatutulong yung VAT para mabawasan naman yung inuutang natin.
Dahil sa anti-kotong and yung pagsugpo sa mga kulorum, tumaas daw yung kita nung isang namamasada mula 200 pesos hanggang 500 kada araw. Pwede bang mangyari yun ngayong ang dalas ng pagtaas ng presyo ng gasolina?
Bumaba ang presyo ng text. Ang lakas ng palakpakan. Lalo na niyan tayong magiging texting capital of the world.
Tax exemption sa mga minimum wage earners. NFA rice. Salamat.
Rice Self Sufficiency Program. Kailan kaya mararamdaman yung epekto nito? Kapag marami na ang namatay dahil sa gutom?
Family planning na. Buti naman at na-tackle ni Gloria yung issue na ito. Kailangan na talaga nating maiplement ang lahat ng effective ways para makontrol ang populasyon. Masyado ng maraming problema ang dinudulot ng population explosion.
Pinagmamalaki ni Gloria yung pamimigay ng gobyerno ng mga agricultural lands. Sana sa susunod pagbibigay ng mga sapat na trabaho naman yung ipagmalaki.
Nabobore na yung iba. Tinatamad ng pumalakpak sa mabulaklak at malamang (?) talumpati ng pangulo.
Bakit laging inuungkat ni Gloria yung mga sinabi niya sa SONA nung 2001? Wala bang pwedeng mapag-usapan dun sa last year o sa ibang mas recent?
Puro na lang enumeration ang ginagawa ngayon. Puro examples. Wait. May tungkol na rin sa SONA nung 06, tungkol sa basket. Di ko masyadong nakuha.
Cheaper Medicines Bill. Sana nga di na maging mahal ang magkasakit.
65 million ang may health insurance? For real?
Renewable Energy Bill. Sana agad maramdaman yung epekto nito para mabawasan na yung dependence natin sa imported na langis. And sa ganun, di na masyadong magmamahal yung mga bilihin. Lagi na lang kasing sinisisi kapag may nagtaas na presyo eh yung pagmamahal ng gasolina.
2:21 a.m. Part 6 of 6 na ko. Tumaas pala yung rank natin sa world competitiveness. 5 places nga lang.
Climate change. Ngayon ko lang narinig sa buong speech itong kasalukuyang world phenomenon. Nilagay sa bandang huli. Sinabay sa pagmamalaki sa mga programa para sa environment. Sana nga masolusyan natin siya sa ating bansa. Masyado ng napabayaan ang mundo. Ang ganda pa naman talaga kung tutuusin ng ating bansa.
As your president, I care too much about this nation... and so on. Magandang gabi na rin sa wakas. Adjourned.
Teka lang may pahabol pa ang pangulo. I am sorry (for wasting your time listening to me). Haha! Joke.

Sana sa susunod wala na lang SONA. Mukha lang nagpapacute yung mga nandun sa Batasan. Tapos yung pangulo naman, parang news reporter lang na inuulit yung mga naibalita na sa tv at dyaryo at hinaluan lang ng flavor para bumango (siya). Mabuti pang huwag na lamang silang magsalita at idaan na lamang ang lahat sa gawa. Yun, pag ganun, talagang papalakpak ako. Malakas na malakas.

The More You Hate...

2008-07-29T07:09:00.005+08:00

Ilang araw na rin akong walang entry.
May tinapos kasi akong song na gusto ko ring ishare sa inyo.
Tungkol siya sa isang pag-ibig na nagdi-disguise bilang hatred.
Kahit papaano eh naipakita ko sa story nung song na pwede nga yung sinasabi nung saying na "the more you hate, the more you love".
Pakinggan niyo na lang and sana maappreciate niyo siya.

I've been staring out the window for so long
tryin' to figure out what went wrong.
'Coz it's been weeks or even months now
since our last real conversation.
Am I not worthy anymore of your attention?

Refrain:
Time seems to fly so fast.
Didn't you never ever want our time together to last?

Chorus:
I'm starting to hate you.
I'm starting to wear away the smile
whenever you come across my eyes.
Please don't ask me why
I'm starting to hate you.
I'm tired of your pretentious face.
Don't ever give me that mysterious gaze.
'Coz I'm never gonna look back.
I'm okay.

You've been nowhere near me for some time now.
Do you ever think of me somehow?
'Coz it's been weeks or even months now
since the last time you said you missed me.
And now I'm always left here waiting, up until three.

Repeat Refrain.
Repeat Chorus except last line.

Is it really hatred that I am feelin'?
'Coz maybe there's just something that I am missin'.
Maybe I just miss you.
Maybe I'm just really starting to love you.

Repeat Chorus except last line.
Repeat Chorus.

"Emo" daw

2008-07-27T21:37:00.002+08:00

Emotional daw ako pagdating sa pag-ibig.

Maaaring tama sila, maaari din namang hindi.

Isang bagay lang ang alam kong totoo, yun ay ang nararamdaman ko para sa babaeng ito.

Ang hirap mainlove sa isang kaibigan. Hindi mo man aminin minsan, pero ikaw pa rin ay nasasaktan. Napapangiti ka kapag nakikita mo siyang tumatawa, madalas mong titigan ang kanyang mga mata, masaya ka sa tuwing nakakasama mo siya. Oo, masaya. Ngunit sa bandang huli, hanggang pagkakaibigan lang ang lahat.
Masakit man sa pakiramdam, hindi mo maiwasang siya ay damayan.
Ikaw ay kanyang sinasabihan kapag may problema sila ng boypren niya.

Ngayon, wala na sila... sa tingin mo, may pag-asa na kaya ako?
Sadyang mahirap umasa.
Mahal ko nga siya.
Sobra.
Pero paano kung masira ang pagkakaibigan?
Ano ba talaga ang tamang paraan?
Malabo talaga ang pag-ibig kung minsan.
Ngayon, sinasabi ng iba na baka may gusto na rin siya sa akin.
May mga bagay na kaya raw magpatunay.
Ewan ko ba...
Ayaw ko lang ba na masira ang pagkakaibigan namin,
o torpe lang akong talaga?

anik anik: sa mga pinoy, sentimental value :

2008-07-27T15:07:00.004+08:00

nawala pitaka ko. mga tatlong linggo na nung mawala yun. putik, hassle yun eh. makwento nga.

mga 2.30 yun ng hapon. katatapos lang ng quantitative subject namin. eh sa schedule ko, after nung quantitative e accounting, nung araw na yun, di ako gumawa ng assignment sa accounting. since 4.00 pa lang naman accounting ko, dun sa 2.30-4.00 na libre ako, kumopya nako ng assignment sa kaklase ko. ang haba. sa sobrang haba ginutom ako. nung makalahati ko na yung assignment, bumili ako ng pagkain dun sa kiosk sa skuol namin, junk food pa nga binili ko nun eh. tuwang tuwa pa nga mga kaklasi ko kasi dami ko daw binili, nanlilibre daw ba ako. ayun, kumain ako, sa pagkakatanda ko, nung bumalik ako sa table ko para ituloy yung assignment ko habang kumakain, nakapatong yung wallet ko sa libro ko. nung matapos ko yung assignment, napadaan ako ulit dun sa kiosk, nakakita ako ng junk foods ulit. di ko na dala nun yung wallet ko, sabi ko pa nga sa tindera, "ate, maya ko na lang bayaran andun sa table namin yung wallet ko eh." oo naman daw siya no. tapos napansin ko na may naglalaro ng volleyball sa gym, sumali daw ako. ayun for the next 1hr, naglaro ako. bumalik lang ako sa table namin nung 5mins before 4.

pagbalik ko, mannerism ko na siguro dahil bago cellphone ko , chineck ko yung bag ko para tignan kung andun cellphone ko. it follows naman nun na titignan ko rin kung andun pa yung pitaka ko. kulay pink yun, yun na yung pinaka striking ang kulay na laman ng bag ko. wala akong striking na nakita nung binuksan ko yung bag ko. medyo nagpanic nako nun. tinignan ko na rin yung table, wala din dun. putik. 1500 laman nun. wala na, umiyak nako nun. tinanong ko na din mga kaibigan ko tsaka hinalughog yung mga bag nila, baka nailagay sa mga bag nang di sinasadya, wala din. putik talaga. di nako pumasok sa accounting nun, iba pakiramdam ko nun eh, idagdag pa na magang maga na ang mga mata ko dahil alam ko na patay lalo ako sa nanay ko kapag nalaman niya na yung binigay niyang 1500 ay nawala. siguro dalawang oras akong umiiyak nun, nakatambay sa table kung saan nawala wallet ko.

umiyak ako hindi dahil 1500 yung nawala sakin. yung 1500 na yun kasi ay yung kauna-unahang pera na lagpas 500 na binigay sakin ng nanay ko, as in voluntary niyang binigay. this past year kasi, ayoko ng humihingi sa kanya, nahihiya nako, kaya nga ako nagtrabaho eh. kaya nga rin di ko pa nagagastos dahil nung panahon na yun, di pa rin ako makapaniwala na binigyan ako ng pera ng nanay ko kahit di naman ako humihingi. hindi pinupulot lang ang pera, ito din, tumatak sa isip ko nung mawala wallet ko. lalo tong nagpaiyak sakin kasi naalala ko yung pagod na naranasan ko nung naging server ako sa isang restaurant.

andun din pala mga class cards ko. putik, naalala ko na naman, may isang class card ako na pinaka-ingat ingatan ko, andun din sa pitaka ko. tokwa, uno yun eh. ilang gabing pinagpuyatan ko yung grado na yun, nagtatanggal pa nga ng stress sakin yun eh, kapag muntik muntikan akong bumagsak sa isang subject. titignan ko lang yung pulang bolpen na bumilog sa 1, nakakarelaks na. ngayon wala na kong pampalubag loob. kailangan ko ulit magpuyat ng ilang gabi para makakita ng bilog sa number 1.

nawala din id ko tsaka enrollment sheet. tuwing sasakay ako ng jeep, di na ako maka-avail ng student discount. la akong id eh. o kung minsan naman, tinatandaan ko yung mga driver na humihingi ng id para masiguro na estudyante ako. mga beinte din natitipid ko araw araw dahil sa student discount. eto pa problema, la ako enrollment sheet, pano ako magapapaID ulit? hmp. doble abala talaga, tokwa.wala tuloy akong katauhan, wala nako valid id. tuwang tuwa pa mandin ako sa id ko kasi ang kapal kapal na nung mga sticker . tsaka mukha pa akong nene nun, ang cute. nawala kasi pitaka ko kaya, ayun, wala na.

may pictures din dun nung mga sitwasyon na inayusan ako dahil magperperform ako. dun nga lang ako nag-aayos eh. mga litrato din ng mga kaibigan, ka-ibigan, tsaka pamilya ang andun. andun pa nga yung wrapper ng chocolate na binigay ng kauna-unahang lalaking nagbigay ng chocolate sakin. may atm card din, sulat nung high school teacher ko, love letter ng best friend ko sakin, calling cards, resibo nung una akong magstarbucks, madami pang anik anik na halos memorqabilia ng mga first time ko.

sentimental value. isa sa mga pinapahalagahan ng mga pinoy. tulad ko, madaming anik anik para maalala ang mga pangyayari na ayaw makalimutan. sentimental value ang sumisimbulo sa kagustuhan ng mga pinoy na huwag makalimot, na huwag igupo ang mga memorya sa alzheimers. nawala ang wallet ko, pero mas dinamdam ko ang sentimental value ng mga bagay na andun. yang sentimental value na yan ang nagpamaga ng mga mata ko. siguro ganun na talaga mga pilipino no? gusto laging makaalala.

napahaba na ang unang post ko. la pa ko maisip niyan,hehe. sana nagustuhan ninyo. ayun, sana may susunod pa, sana may oras pa ko. :)

Ready, Take Off!

2008-07-25T09:08:00.012+08:00

Weird Guy: Miss, umutot ka?
Pasampal na si Ms. Beautiful Girl nang sumabat si Weird Guy...
Weird Guy (may ngiti na nakakaasar na pilit): Joke lang.
SLAP!!!
Pagkahaba-haba man ng prusisyon, nasampal pa rin si Weird Guy.
Weird Guy: Ang sakit nun. Bading!

Mabuti na lamang at naimbento ang mga jokes (kasama na rin dun yung mga pranks). Kasi kung hindi, ang lungkot siguro ng mundo. Hindi ka na pwedeng mang-asar at mambwisit dahil magagalit lang yung mapagkakatuwaan mo. Tapos baka pag bumanat ka pa ng joke lalo na kung corny, baka akalain pa nila na nasisiraan ka lang ng ulo at nagsasabi ka lang ng kung anong nonsense. Higit sa lahat, kung di nauso ang mga jokes (including pranks), di mo sana maeenjoy yung video sa baba.

Kung ako yung napagtripan ng mga 'yun, di ko alam kung matutuwa ako. Pero buti na lang at hindi ako. Kasi, tuwang-tuwa talaga ako sa video kahit na boring (corny) yung aking intro.

How to Make a Love Song

2008-07-22T23:13:00.015+08:00

Paano nga ba? Heto. Pakinggan niyo yung bago kong kinaaadikan. Lagi namang ganito. Laging may isang kanta na talagang kinahuhumalingan ko (LSS). Madalas, umaabot ng one month o mahigit pa yung kanta sa isip ko. Dati, addicted ako sa kanta ng Coldplay na Viva la Vida. Tapos bago yun, yung Your Guardian Angel naman ng Red Jumpsuit Apparatus. Ngayon, heto. Mula sa bagong album ng Parokya ni Edgar na Solid. Oo. Isa akong Parokya fan mula pa sa pinakauna nilang album na Khangkhungkherrnitz. Sana magustuhan niyo rin. Ang cute kasi. Cute. Tama. Baduy man yung description ko pero ganun ko talaga siya i-describe. Pakinggan niyo na lang para ma-gets niyo kung bakit.

The first part of this song, I guess
Should start with something sweet
Cause love songs often do,
And you know me, I'm such a geek
For songs that I could sing to you
And I'm hoping this could be one
And I hope that you would like me
Este... like it when I'm done

The second part is easy
To mess up with something cheesy
So I better choose my words
Cause I don't want it to be mushy
Cause that's the thing with love songs
And that is the tricky part
It's hard not to sound corny
When you're singing from the heart

And when the chorus comes,
I must come up with something clever
For you it's just a love song
But for me it's now or never!
And though I tried my best to make it beautiful and true
I could never make a song as beautiful as you

And when the chorus comes again,
I must say something clever
Cause for you it's just a love song
But for me it's now or never!
And though I tried my best to make it beautiful and true
I could never make a song as beautiful as you
I could never make a love song as beautiful as you

Haha! Alam na alam ko yung feeling ng kanta. I write songs din kasi pag naka-trip. Huwag niyo ng itanong kung saan niyo mapakikinggan dahil di niyo rin magugustuhan. Balik sa kanta. Favorite ko yung last line. I could never make a love song as beautiful as you. Ganun naman kasi. Hindi lang naman sa kanta kahit sa isang regular conversation lalo na kung with your special someone. Gusto nating mang-impress and at the same time mag-express.

Pero sana nga lang eh nakikinig siya. Kung hindi kasi eh sayang lang yung mga salita.

Young Once

2008-07-21T10:50:00.012+08:00

Dati hindi ko alam kung bakit nag-eenjoy ako na binabasa yung Narnia series. Kailan ko lang narealize yung dahilan. Gusto ko rin kasi palang makarating sa mundo ni Aslan.

Oo, alam ko na hindi na ako bata para magkaroon pa ng imaginary world. Pero wala naman sigurong masama roon. Gusto ko lang naman na makaranas ng totoong adventure sa isang bago at masayang mundo. Hindi tulad dito sa mundo natin na lahat parang naka-program. Magulo pa. Ulit-ulit lang yung nangyayari araw-araw. Tumataas ang presyo ng mga bilihin, tapos magtatrabaho pero kulang pa rin. Tsaka napakakumplikado pa ng mga bagay-bagay. Dumarami ng dumarami ang kailangan nating isipin habang tayo'y tumatanda.

Mabuti pa nung tayo'y mga bata. Walang masyadong problema. Madalas tayong nasa labas, nakikipaglaro. Sobrang laya natin nun. Sobrang saya. Labas masok sa bahay para lang maglaro at kumain, tapos maliligo at muling maglalaro. Ang layo ng mundo ngayon. Wala ng masyadong lugar na mapaglalaruan sa labas. Tsaka siyempre, hindi na nga ako bata para makipagtaguan pa. Baka akalain pa ng iba na ako'y isip bata. Tapos dumagdag pa ang mga game consoles. Naglalaro na lang sa loob ng bahay. Salamat nga at naimbento ang Wii, kahit papaano ay nakakagalaw-galaw pa rin. Namimiss ko na ring makipag-patintero.

Kaya talagang gusto ko ng mapunta sa Narnia. Gusto kong malanghap yung hangin dun na nagbibigay ng kakaibang lakas na nakakapagpabata. Tsaka kasi sa Narnia, di importante yung oras. Di tulad sa mundo natin ngayon na lahat ng tao laging nakaabang sa orasan. Lahat bilang, eksakto. Sa Narnia, di yun pansin. Aabangan ko lang nun siguro yung paglubog ng araw. Tapos habang nasa labas, minamasid ko yung malawak na lupain ng Narnia, yung lupa na walang nagtataasang buildings, yung kung saan bawat tignan mo eh pwedeng ipanlaban sa natural wonders of the world. Tapos dun, malaya pa yung mga hayop. Wala sila sa zoo and walang anumang threats para sila'y maging extinct (tapos ko ng basahin ang last book ng series, wala ng mga villains). Bonus pa na nakakapagsalita sila. Malaya akong makakapaglaro na walang inaalintana. Simpleng buhay lamang pero masaya.

Sana sunduin na ako ni Aslan. Masyado ng magulo ang ating mundo. Kumplikado. Hirap tumanda. Sarap maging bata.

Empty Box No. 71: Sana nasa Narnia lang ako para pagbalik ko sa 'Pinas parang di lang din gumalaw yung oras.

Be Patient.

2008-07-17T00:28:00.007+08:00

Bakit ko na sabi yan? Maraming dahilan kung bakit yan ang title ng first post ko. Simple lang pero malaman.

Unang-una, ito ang unang dalawang salitang masasabi mo kapag sobrang haba ng pila. At kung sitwasyon mo ay nasa mainit kang lugar na nakabilad pa sa araw. Para hindi uminit ulo ng iba, yan ang una mong masasabi.

Ikalawa, maaari mo rin itong mabanggit kung ikaw ay kasalukuyang nasa sitwasyon na nag-aaway mga kaibigan mo, magulang o kapatid mo man. Para lang hindi umabot sa isang pangyayari na ayaw mong maging outcome ng pag-aaway. 90 percent akong sigurado na yan ang sasabihin mo.

Ikatlong point, ma-aapply mo rin mga katagang yan sa isang bagay na hindi mo matapos tapos at gusto mo nang sumuko. Ang hirap pero nakakapagpagaan ng loob yang dalawang salitang iyan.

Para sa isang tulad ko na maraming ginagawang mga bagay, lalo na school works, gamit na gamit ang mga salitang iyan. Ang pagiging patient sa lahat ng bagay ay isa sa mga natutunan ko hindi sa loob ng university pero sa pang-araw araw na pamumuhay ko dito sa mundo. Narealize ko ngayong linggong 'to na hindi mo magagawang matapos ang isang bagay kung agad mong iisipan ng hindi maganda at susuko agad.

Sana kayo rin maiaapply niyo 'tong natutunan ko sa mga buhay niyo. Gusto ko lang naman maintindihan niyo at mapagtanto na ang lahat ng bagay ay lumilikom ng sapat na panahon. Ang mga bagay na ito ay hindi dapat minamadali.

Mass Murder

2008-07-15T11:01:00.011+08:00

Nakakainis na nakakaawa na nakaka-guilty na nakakalahat.

Napanood ko na naman kahapon yung Kalam, documentary ng GMA tungkol sa krisis sa bigas. Yung unang part talagang nakakaawa. Hindi ko malimutan yung sagot nung isang nanay nang tanungin siya kung paano niya pinapaliwanag sa mga anak niya yung kalagayan nila. Ang sagot niya, "Wala. Iiyak na lang." Ganun na lang. Parang sa kanila, luha na lamang yung pinantatawid nila sa kanilang gutom. Meron din palang isa pang pamilya na nagtitiis na lang sa pagkaing panis para lang may makain. Sabi nila basta di sila malason.

Mahirap naman kasi talaga. Sobrang mahal ng bigas. Buong mundo yung rice shortage. Kahit dito sa Tate, yung dati naming nabibili ng mga 13 dollars ngayon mga 25 na. Tayo pa naman ang hirap tanggalin ng kanin sa everyday meal natin. Kaya nga naaawa talaga ako riyan sa mga nasa atin. Ang hahaba ng pila sa mga bilihan ng NFA rice. Lahat nagtitiyaga para lang makabili ng kahit papaano ay murang bigas. Yung commercial na bigas kasi, ang layo ng presyo. Sa Mindanao, umabot na sa 50 pesos per kilo. Meron pa ngang isang lugar dun kung saan umabot ng 110 pesos. Sino pa ang bibili nun? Di nakapagtataka na marami ang umaasa na lang sa mga relief operations para lang makakain ulit ng kanin. Kaya ako, talagang sinusulit ko yung bawat butil ng kanin. Sana kayo rin.

Tapos sumabay pa pala yung pagtaas ng pamasahe. Nung first time kong mamasahe mahigit 10 years ago, 2.50 pesos pa lang yung minimum. Ngayon, 8.50 na and di pa kuntento run yung mga drivers. Hirap nga naman talaga silang kumita. Meron ngang ilang namamasada ng jeep na halos buong araw na kung mamasada. Ang di ko maintindihan ay yung tungkol sa pagkuha nila ng fare matrix. Pagkuha lang ng tarima, bakit may processing fee na agad na 520 pesos? Di pa man nga sila nagsisimulang maningil ng bagong minimum eh kinaltasan na nga sila agad. Sa nangyayari ngayon, di malayong magbalik lahat ulit tayo sa pagsakay ng bisikleta. O kaya maglalakad na ulit tayo ng malayo. Exercise din yun.

Tumataas na talaga ang halaga ng lahat ng bagay. Hirap mabuhay. Unti-unti na tayong pinapatay, tayong mahihirap. Minsan nga napapaisip ako kung di kaya ito isang paraan ng mga makapangyarihan upang masolusyunan ang paglobo ng populasyon. Maganda rin naman yung ganung hangarin kung totoo man. Ang masama lang ay tayong mga mahihirap ang labis na naaapektuhan. Tayo lang.

First!

2008-07-14T04:27:00.012+08:00

Since heto yung kauna-unahang post sa blog, tama lamang siguro na pag-usapan ang tungkol sa mga something. Ang big deal kasi ng mga firsts kaya naisipan kong pansinin. Kaya nga rin siguro sobrang nahihirapan ako sa pagtapos nitong first post na ito. Syempre, unang-unang entry kaya gusto ko sanang magkaroon siya ng sense para hindi naman masayang yung time mo sa pagbasa nito. Kung feel mo naman na masasayang nga lang eh click here. Kung wala pa rin ay close mo na lang ang browser mo.

Big deal. Parang nung ano lang yan, yung iyong first love. Gusto ko pa naman sana na wala munang tungkol sa pag-ibig pero naisip ko lang na gawing halimbawa. Well, inexperienced pa naman ako sa mga bagay na ganyan pero sa tingin ko na di siguro madali ang magsabi kung hetong love interest mo ngayon eh siyang iyong magiging first love. Lalo na ako, gusto kong ireserve yung term na first love para lang sa babaeng nais kong makasama sa habambuhay. Tapos meron pa, sabi ng isang quotation, "First love never dies." Siguro nga. Marahil. Kasi ako hanggang ngayon tandang-tanda ko pa rin yung aking first crush. And crush pa lang yun, love pa kaya.

Ang mga first something kasi, gaya nga ng first love, eh binebreak yung boring na pattern ng iyong araw-araw na buhay. Yun nga sa first love, bagong feeling na never mo pang naramdaman. Parang sa mga mag-asawa lang yan, yung feeling nila habang hinihintay yung kanilang panganay na anak. At pagkapanganak, bagong buhay para sa kanila. Pag may first, may bago. Hetong blog, pagkatapos nitong first entry maaari na siya talagang tawaging isang blog. First entry, bagong blog.

Maliban sa big deal ang mga firsts, nagdudulot din sila ng kakaibang feeling. Something na hyper. Pag nanalo ka ng first place sa isang competition, may kakaibang saya na iba sa natural na saya. Siya yung saya na may halong kung anong iba na basta. Mahirap iexplain. Alalahanin mo na lang yung feeling nung iyong first birthday. Pikit mo lang ang iyong mga mata and may makikita kang naka-grayscale. Error! Hindi mo nga pala matandaan. Ang tagal na nun. Hindi naman talaga puro saya kasi meron din namang ibang first tulad ng first day mo sa school na hindi talaga masaya. Yung feeling sa first day eh kinakabahan na naeexcite na may halong takot na ewan. Ganun. Sa lahat ng firsts eh may kakaibang feeling na mahirap hanapin sa dictionary. Unless na memorize mo ang buong dictio.

Haha! Para akong baby na unang beses na nagsalita. Sa wakas, kahit pilit ay nasabi rin ang nais kong sabihin. Kakaiba. Di naman kasi talaga ako mahilig sumulat pero wala lang, para lang may mai-blog. Basta. Ang nais ko lang talagang iparating eh yung mga first something eh sila yung mga pangyayari na may inooffer na bago na nagdudulot ng kakaibang feeling na mahirap malimutan. Gets? Bakit hindi na lang kasi yun agad yung sinabi ko para hindi na ako nahirapan. Tapos na rin. Sana di ka nanghinayang sa ilang minuto mong pagbabasa nito and sana bumisita ka pa ulit dito. Free lang naman.

P.S.

Sa pinakaunang magkukumento sa article na ito, huwag sanang tumulad sa ibang tao na hindi ko maintindihan. Oo na. Alam naman namin na ikaw ang una. Di mo na kailangang magcomment ng "First!"